சனி, 5 டிசம்பர், 2020

சோழர் வம்சாவளி ராஷ்டிரகூடர் தக்கோலம் போர் பங்காளி சண்டை

 

seshadri sridharan sseshadri27@gmail.com

இணைப்புகள்11 ஆக., 2019, பிற்பகல் 1:04
பெறுநர்: seshadri, thiru-thoazhamai, வல்லமை, அகரமுதல, இலக்குவனார், சிறகு, N, மறைநகல்: எனக்கு

தஞ்சாவூர் மாவட்டம் தில்லைஸ்தானம் கிருதஸ்தானேஸ்வரர் கோவில் கருவறை முன்மண்டப தென்சுவர் 5 வரிக் கல்வெட்டு.

  1. ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ கோராஜ கேஸரி வருமற்க்கு யாண்டு 8 ஆவது சோழ
  2. ப் பெருமானாடிகள் மகனார் ஆதித்தன் கன்னரதேவன் திருநெத்தாநத்
  3. து  மஹாதேவர்க்கு ஒரு நொன்தா விளக்கு சந்த்ராதித்யவல் எரிப்பதற்க்கு குடுத்
  4. த பொன் 20 ம் இருபதின் கழஞ்சு இப்பொன் கொண்டு எரிப்போமாநோம்
  5. திருநெத்தாநத்து ஸபையாரும் ஊரோமும். இவ்விளக்கு பன்மாஹேஸ்வர ரக்ஷை.

விளக்கம்: விசயாலயன் மகன் ஆதித்ய சோழனின் (891-907) 8 –ம் ஆட்சிஆண்டில் 898 -ல் இக்கல்வெட்டு தில்லைஸ்தான கோவில் முன் மண்டப தென்சுவரில் வெட்டப்பட்டுள்ளது. அவன் மகன் கன்னரதேவன் பின்னாளில் இராட்டிரகூட வேந்தனாக மூன்றாம் கிருஷ்ணன் எனும் பெயரில் அரியணை ஏறினான் (839 -967). 898 – 967 இடையே 70 ஆண்டுகள். அந்த வகையில் கன்னரதேவன் பெயரில் 20 கழஞ்சு பொன்னிற்கு ஒரு நொந்தா விளக்கு எரிக்க கருவறை பிராமணர் ஒப்புக் கொண்டன போது அவன் பையற் பருவத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று தெரிகின்றது. இவன் தாய் இளங்கோப்பிச்சி ஒரு இராட்டிரகூட இளவரிசி ஆவாள்.  அதனால் இவன் இராட்டிரகூட வேந்தனாக ஆக முடிந்துள்ளது. பின்னாளில் தக்கோலத்தில் நடந்த போரில் பராந்தகனின் மகன் இராசாதித்தன் கொல்லப்படுகின்றான். அது முதல் தொண்டை மண்டலம் இராட்டிரகூட ஆட்சிக்கு உட்பட்டது. கன்னரதேவன் கல்வெட்டுகள் இவனை காஞ்சியும் தஞ்சையும் கொண்டவன் என்கின்றது. அப்படியானால் அண்ணன் சோழன் பராந்தகனுக்கும் தம்பி சோழ ராட்டிரகூடன் 3-ம்  கிருஷணனுக்கும் ஏதோ பிணக்கு இருந்துள்ளது உறுதி ஆகின்றது. இக்கல்வெட்டு சோழ ராட்டிரகூடன் 3-ம் கிருஷணனின் முதற் கல்வெட்டு ஆகலாம்.

பார்வை நூல்: தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுகள், தொகுதி 5 &  32, பக். 4.

சோழ ராட்டிரகூடன் 3-ம் கிருஷணன்



நீலகேசி நூல் ஆறு மதம் பட்டியல் சமணம் ஆசீவகம் வேறு வேறு கிபி 6 நூற்றாண்டு சைவம் வைணவம் இல்லை

 

aathi tamil aathi1956@gmail.com

வெள்., 9 ஆக., 2019, பிற்பகல் 4:16
பெறுநர்: எனக்கு
Ingersol Selvaraj
# நீலகேசி Vs # ஆசீவகம் ( # Ājīvika)
ஆசீவகம் சமணம் அல்ல அது ஒரு தனித்த மதம் என்பதற்கு சான்று ஆறாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட #நீலகேசி. நீலகேசி என்பது ஐஞ்சிறு காப்பியங்கள் எனப்படும் ஐந்து தமிழ் இலக்கிய நூல்களுள் ஒன்று. சமண சமய நூலான நீலகேசி ஒரு கதைப் பின்னணியில் சமணக் கொள்கைகளை விளக்குகின்றது. தமிழில் எழுதப்பட்ட முதலாவது தருக்க நூல் இதுவெனக் கூறப்படுகின்றது. பௌத்த சமயத்தின் பெருமை கூற எழுந்த காப்பியமான குண்டலகேசி எனும் நூலுக்கு மறுப்பாகவே நீலகேசி எழுதப்பட்டுள்ளது. எனினும் இதனை எழுதியவர் யார் எனத் தெரியவில்லை. காலம் 6 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஆறு மதத்தின் மக்களிடம் செய்யும் வாதமே இந்த நீலகேசி காப்பியம். இந்த காலகட்டத்தில் இருந்தது வெறும் ஆறு மாதங்கள் மட்டுமே என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல் அந்த காலத்தில் இந்து மதம் என்ற மதம் ஒன்று இல்லவே இல்லை என்பதும் தெரிகிறது. சமணம் வேறு ஆசீவகம் வேறு என்பதற்கும் சான்றாக இதுவே அமைகிறது. இதில் உள்ள கொள்கைகளை வைத்தே ஆசீவகத்தின் கொள்கையை பெரிதாக அறியமுடிகிறது. இது சமய வரலாற்றாய்வில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. அது யாதெனின், நீலகேசி வாதம் செய்த சமயங்களாவன,
1. புத்தம்
2. ஆசிவகம்
3. சாங்கியம்
4. வைசேடிகம்
5. வேத மதம்
6. பூத வாதம்
(7. ஏழாவதாக வாதம் செய்த நீலகேசியின் சமணம்)
மேற்குறிப்பிட்ட பட்டியலில், தற்போது பெருஞ்சமயங்களாக இருக்கும் சைவம், வைணவம் குறிக்கப்படவில்லை. ஜைன (நிகண்ட வாதம்) நெறியினருக்குக் குழப்பமில்லாமல் தெரியும் தன் நெறியும் ஆசீவக நெறியும் வேறு என்று. அதேபோல, ஆசீவக நெறியினருக்கும் தெரியும் தன் நெறியும் ஜைன நெறியும் வேறு வேறு என்று. அதனால்தான், ஜைனர்கள் தாங்கள் இயற்றிய இந்நூலில் ஆசீவக நெறியை ஒரு தனி நெறியாகக் காட்டுகின்றனர். இவ்வாறு நெறிகளையும் வாதம் செய்து தவறு எனக்கூறி ஜைன நெறியின் கோட்பாடுகளை பரப்புவதே இந்நூலின் நோக்கம்.
சமயம் நல்லிணக்கம் 

பாலாறு மேலும் அணை ஒரு சொட்டு நீர் கிடைக்காது 8ஆகஸ்ட் பேட்டி

 

aathi tamil aathi1956@gmail.com

இணைப்புகள்வெள்., 9 ஆக., 2019, பிற்பகல் 12:41
பெறுநர்: எனக்கு
ஆரல்கதிர் மருகன்
==============================
===============
“பாலாற்றில் ஆந்திரத் தடுப்பணைகளால்
தமிழ்நாட்டுக்கு ஒரு சொட்டு நீர்கூட கிடைக்காது!”
==============================
===============
புதிய தலைமுறை வார ஏட்டில்
தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கத் தலைமைச்செயற்குழு
தோழர் க. அருணபாரதி செவ்வி!
==============================
===============
“பாலாற்றில் ஆந்திரத் தடுப்பணைகளால் தமிழ்நாட்டுக்கு ஒரு சொட்டு நீர்கூட கிடைக்காது!” என புதிய தலைமுறை வார ஏட்டுக்கு அளித்துள்ள செவ்வியில் தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கத் தலைமைச்செயற்குழு தோழர் க. அருணபாரதி தெரிவித்துள்ளார்.
பாலாற்றில் ஆந்திர அரசு தொடர்ந்து தடுப்பணைகள் கட்டி தமிழ்நாட்டிற்கு வர வேண்டிய தண்ணீரைத் தடுத்து வருவது குறித்து “தடுப்பணை உயரம் பாலாற்றுத் துயரம்!” என்ற தலைப்பில், 08.08.2019 நாளிட்ட “புதிய தலைமுறை” வார ஏடு செய்திக் கட்டுரை வரைந்துள்ளது. அதில், தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கத் தலைமைச் செயற்குழு உறுப்பினர் தோழர் க. அருணபாரதியின் செவ்வி இடம் பெற்றுள்ளது. அதில் அவர் கூறுவதாவது :
“இதுபோல பல மாநிலங்கள் ஊடாக ஓடும் நதிகளில் தடுப்பணைகளின் உயரத்தை உயர்த்த மத்திய அரசிடம் அனுமதி வாங்க வேண்டும். மேலும், எப்போது ஒரு அணை அல்லது தடுப்பணைகளில் கட்டுமான பணிகளைச் செய்தாலும் அதன் கீழ்ப்பாசன மாநிலங்களின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும் என்பதே விதி. ஆனால் இதையெல்லாம் ஆந்திரா மதிப்பதே இல்லை. மத்திய அரசிடம் அனுமதி பெறாமலேயே இப்போது ஆந்திரா அரசு இந்த பணிகளைச் செய்கிறது. மத்திய அரசும் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கிறது.
ஏற்கெனவே இதுபோல ஆந்திராவில் பாலாற்றின் குறுக்கே குப்பம் என்ற பகுதியில் ஆந்திரா அணைகட்ட முயன்றபோது அதனை நீதிமன்றம் மூலம் தடுத்து நிறுத்தினோம். அந்த வழக்கு இன்னும் நிலுவையில்தான் உள்ளது. இதையெல்லாம் துளியும் மதிக்காமல் தடுப்பணைகளைக் கட்டுகிறது ஆந்திரம். தமிழக அரசு வழக்கம்போல இந்த விசயத்திலும் மவுனம் காத்து வருகிறது. இதனால், பாலாற்றில் நமது உரிமையை இழக்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.
முன்னர் சீனிவாசபுரம் என்ற இடத்தில் அணையின் கட்டுமான பணிகளை ஆந்திரம் செய்தபோது மனமுடைந்த தமிழக விவசாயி ஒருவர் அந்த அணையில் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டார். பாலாற்றில் உள்ள தடுப்பணைகளின் உயரத்தை உயர்த்தும் பட்சத்தில் தமிழகத்துக்கு ஒரு சொட்டு தண்ணீர்கூட கிடைக்காது. இதன் காரணமாக வேலூர், காஞ்சிபுரம், செங்கல்பட்டு, திருவண்ணாமலை ஆகிய மாவட்டங்கள் பாலைவனமாகும். இங்குள்ள விவசாயிகளின் நிலைமை இன்னும் மோசமாகும்”.
இவ்வாறு தோழர் க. அருணபாரதி தெரிவித்துள்ளார்.
தமிழ்நாடு அரசு, உடனடியாகத் தலையிட்டு ஆந்திர அரசு கட்டி வரும் தடுப்பணைகளுக்கு எதிராக சட்ட மற்றும் அரசியல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்!
=========================================
தலைமைச் செயலகம்,
தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கம்
=========================================
பேச: 7667077075, 9443918095
முகநூல் : www.fb.com/tamizhdesiyam
ஊடகம் : www.kannottam.com
இணையம் : www.tamizhdesiyam.com
சுட்டுரை : www.twitter.com/Tamizhdesiyam
காணொலிகள் : youtube.com/
Tamizhdesiyam
================

பெ.மணியரசன் மணியரசன் ஆந்திரா தெலுங்கர் அணை நதிநீர்

வங்காள விரிகுடா பெயர் தவறு சோழமண்டலக் கடற்கரை அமெரிக்கா பேராசியர் குழு வரைபடம் சான்று

 

aathi tamil aathi1956@gmail.com

இணைப்புகள்வெள்., 9 ஆக., 2019, பிற்பகல் 12:36
பெறுநர்: எனக்கு
வங்காள விரிகுடா என்ற பெயர் தவறானது... சோழ மண்டல கடல் என்பதே சரியானது... அமெரிக்க பேராசிரியர்கள்
வங்காள விரிகுடா
சோழ மண்டலம்
பேராசிரியர்கள் அமெரிக்க
புதுச்சேரி: ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூன் மாதம் 8ம் தேதி உலக பெருங்கடல் நாளாக கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த நாளில் கடலின் இயற்கை, மரபினை பாதுகாப்பது குறித்த கருத்தரங்கம் புதுவை கடல்சார் சூழலியல் அருங்காட்சியகத்தில் நடந்தது. அருங்காட்சியக நிறுவனர் அறிவன் தலைமை தாங்கினார். சிறப்பு விருந்தினர்களாக அமெரிக்க சிகாகோ பல்கலைக்கழக பேராசிரியர்கள் ஓசெர் மற்றும் மேனன் ஆகியோர் கலந்து கொண்டு பேசியதாவது: உலகின் 70 சதவீத மக்கள் கடற்கரையோரங்களில் வாழ்வதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கிறது. 70 விழுக்காடு நீரால் சூழப்பட்ட பெருங்கடலே எங்கும் பரவி விரிந்து கிடக்கிறது. இதைத்தான், விரிநீர் வியனுலகம் என்ற குறளில் வான்சிறப்பின் வழியாக திருவள்ளுவர் படம் பிடித்து காட்டுகிறார்.
அறிவியல்படி கடல்கள் பத்து லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றியிருக்கும் என நம்பப்படுகிறது. அப்போது நிலம் ஒரே இடத்தில் துண்டிடப்படாத அமைப்பாகவும், ஒரே பெருங்கடல்கள் இருந்திருக்கலாம் என நம்புகின்றனர். தற்போதைய உலகின் மொத்த கடல் பரப்பு 361,740,000 சதுர கிமீ பரவிக்கிடக்கிறது. தற்போது அவை, பசிபிக், அட்லாண்டிக், இந்தியன், ஆர்டிக், பசிபிக் பெருங்கடல் என பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன்படி உலகின் மூன்றில் ஒரு பகுதி நீரால் மூடப்பட்டிருக்கிறது. பசிபிக்கின் மொத்த பரப்பு 17 ஆயிரத்து 700 கி.மீ, இது ஏறத்தாழ உலகின் பாதியளவாக இருக்கிறது. உலகின் மூன்றாவது பெரிய கடல் 73,430,000 சதுர கி.மீ பரப்பு கொண்ட இந்தியப் பெருங்கடல்தான். உலகின் வெப்ப மண்டல கடலாகவும் இருந்து வருகிறது.
உலகில் உள்ள கடல்களில் தனிச்சிறப்புடைய இயற்கை தகவமைப்பினை கொண்டது இந்தியப் பெருங்கடல் மட்டும்தான். பல சிறு கடல்களின் பெயர்களை ஒருங்கிணைத்தே பெருங்கடல் என சொல்கிறோம். அதன்படி அரபிக் கடல் மற்றும் வங்காள விரிகுடா ஆகிய கடல்களும் இந்தியப் பெருங்கடலில்தான் அடங்கும். இந்தியப் பெருங்கடல் என்பது குமரி கடலையே குறிக்கிறது. கடல் பற்றிய பெரும் அறிவு கொண்டவர்கள், தமிழ் மக்கள்தான். கடல் என்ற சொல்லாட்சி சங்க இலக்கியத்தில் நூற்றுக்கணக்கில் பரவி கிடக்கிறது. ஆழி என்ற கடல் குறித்த சொல் சங்க இலக்கியத்தில் 43 இடங்களில் வருகிறது. கடல் சார்ந்த நிலத்தை நெய்தல் என வரையறுத்து, அந்த மக்கள் குறித்து ஏராளமான செய்திகள் தமிழில் விரவிக்கிடக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட இந்திய பெருங்கடலை கட்டியாண்ட பெருமை தமிழகத்தின் மூவேந்தர்களையே சாரும், அதில் சோழர்களின் பெரும் ஆற்றல், புகழ் குறித்து தெரிந்து கொண்ட ஐரோப்பியர்கள், நமது கடல் பகுதியை சோழமண்டலக் கடல் என்றுதான் அழைத்தனர்.
சோழர்களின் பெருமையும், அவர்களது கடல் ஆளுமையும் உலகம் அறிந்ததுதான். அதனால்தான் மத்திய அரசு சோழர்களின் கடல் ஆளுமை பெருமையை எண்ணி ராஜேந்திர சோழனுக்கு 2015ம் ஆண்டு மார்ச் 20ம் தேதி அஞ்சல் தலையை வெளியிட்டிருக்கிறது. சோழக்கடல் என்பதுதான் சரியானது: 2,172,000 சதுர கி.மீ கொண்ட தற்போதைய வங்காள விரிகுடா என்ற பரப்பு சோழ மண்டலக் கடலையும் அதற்குள் அடக்கிக்கொள்கின்றது. சோழமண்டலக் கடலுக்கும் வங்காள விரிகுடாவுக்கும் எவ்வித தொடர்பும் இல்லை. வங்க மொழி என்ற சொல் 19ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் இடியமா பெங்கல்லா என்ற போர்த்துகீசியர்கள் அவ்வாறு அழைத்தனர். இச்சொல் முகமதிய ஆட்சியின் பொழுதுதான் முதன்முதலாக வருகிறது. வங்கதேசப் பகுதியில் தொடங்கி இந்தியாவின் மேற்கு வங்க பகுதி வரையில் பரந்த குடாப்பகுதியே விரிகுடா எனப்படுகிறது. இப்பகுதியில்தான் பெரிய ஆறுகளான கங்கை, பிரம்மபுத்திரா, ஐராவதி, மகாநதி போன்ற ஆறுகள் கலக்கின்றன. இதனையே வங்காள விரிகுடா என சொல்வது முறையாகும்.
ஆனால் நமது கடல் சோழமண்டலக் கடல், இதனை ஐரோப்பியர்களின் ஒலிப்பில் வேறாக விளங்கியது. சோழமண்டலத்தை கோரமண்டல் என்று அழைத்தார்கள். உலகக் கடல்களில் 29 கடல்களையும், 4 பெருங்கடல்களையும் கொண்ட இவ்வுலகில் சோழமண்டலக் கடலுக்கென ஒரு மிகப்பெரிய வரலாறும் உண்டு. சோழமண்டலக் கடலுக்கான வரலாற்றைப் போலவே, இந்தியாவின் மேற்கிலும் மலையாளக்கரை அல்லது மலைவாரக் கடல் என்ற சொற்கள் எப்படி அரபிக் கடல் என்றானது என்ற கேள்வியினை உடனடியாக அரசுகள் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். கோதாவரி ஆறு கலக்கும் இடம் துவங்கி இலங்கையின் மன்னார் வரையுள்ள கடல் பரப்பு சோழமண்டலக் கடலுக்கான பெயருக்குரியது. மத்திய மாநில அரசுகள் இப்பெயரை மரபு அடிப்படையில் நிறுவிட தாழ்மையுடன் வேண்டிக்கேட்டுக்கொள்கிறோம். இவ்வாறு அவர்கள் பேசினர். கருத்தரங்கில் புதுச்சேரியை சேர்ந்த பள்ளி மாணவர்கள் திரளாக கலந்து கொண்டனர். விழாவுக்கான ஏற்பாடுகளை, அருங்காட்சியக ஊழியர்கள் சிவா, சங்கீதா மனோரஞ்சினி ஆகியோர் செய்திருந்தனர்.
More தமிழகம்
Copyright © Dinakaran.
All rights reserved. Created by
Readwhere CMS முக்கிய செய்தி அரசியல்
12:11 pm Jun 10, 2019 | dotcom@dinakaran.com(Editor)

சோழர் கடல் பெயர்மாற்றம் மண்மீட்பு வங்காளி 

அமித்ஷா பற்றி விமர்சனம் கட்டுரை Washington post பத்திரிக்கை செய்தி


aathi tamil <aathi1956@gmail.com>

வெள்., 9 ஆக., 2019, முற்பகல் 11:22





பெறுநர்: எனக்கு



Global Opinions
Amit Shah, India’s invisible prime minister, gets more powerful — and dangerous
May 31
On May 17, just before the end of the election season, Indian journalists were abuzz with news that Prime Minister Narendra Modi would give his first-ever press conference. Modi has been the only prime minister in the history of independent India not to take questions from the press. But instead of a news conference, Modi delivered a monologue. When asked to take questions, he looked to his left, to Amit Shah, then president of the ruling Bharatiya Janata Party party.
Shah would answer all questions, Modi said.
Shah stepped up, as he has done for Modi for years now. He is the second-most-powerful man in India. Many in the party call him the invisible prime minister. Shah is Modi’s shadow, loyal attack dog, spokesman and campaign strategist. He has now been named home minister, one of the most influential cabinet positions.
Shah, 54, has been a Modi loyalist since the ′90s. They go back to Modi’s early days in Gujarat, when Modi was not content with being general secretary of his party — he wanted power. In 2001, a few years after his arrival, Modi became chief minister of Gujarat with the help of Shah. Shah served as a young minister in Modi’s state cabinet, holding a wide portfolio. Shah’s mission was to thwart all trouble that came Modi’s way, with his office getting the infamous tag of the “dirty tricks department” of the chief minister.
Since that time, Shah has only grown more powerful. He is one of the most divisive and hateful politicians in India. He has told audiences that a vote against the BJP will be celebrated in Pakistan. He has referred to Muslim immigrants as “termites” who need to be thrown in the Bay of Bengal. It was his idea to introduce a bill to grant citizenship to minorities from neighboring countries, except Muslims.
More troubling, he has a checkered past on human rights. He has been
accused of extrajudicial killings against Muslims labeled as being terrorists.
In 2010, I reported on the killings. I produced Shah’s call records and an internal note by the Gujarat state intelligence agency that noted he was in conversation with officials as they took victims to be killed. Two weeks after my investigation was published, Shah was arrested (he denied the accusations and called the charges “fabricated and politically motivated”).
The Central Bureau of Investigation had been investigating Shah for his role in the killing of a Muslim man, Sohrabuddin Sheikh, and his wife, Kauser Bi. The CBI, under the watchful eye of the Supreme Court of India, named Shah a key suspect and conspirator in the crime, but also
accused him of being the head of an extortion racket that involved underworld thugs and politicians. The charges were so serious that the Supreme Court banned Shah from entering his home state so he could not influence or intimidate witnesses. Shah was also investigated for his role in the kidnapping and murder of a 19-year-old woman, Ishrat Jahan, who had been illegally detained.
Shah didn’t spend long behind bars — he was soon out on bail. It was speculated that Shah’s downfall would also bring down Modi. But in 2013, Modi was named the BJP’s candidate for prime minister. Shah was made the president of the BJP, the first party leader to hold the position despite the criminal charges against him. As the Modi government came to power, witnesses in Shah’s case turned hostile, judges recused themselves, and within months Shah was acquitted of all criminal charges.
In 2013 Shah was also accused of illegally spying on a young woman. Two journalism organizations produced taped conversations with senior police officials, where he was heard directing them to keep surveillance. The BJP’s explanation was that her father had requested security, but the police couldn’t produce any official requests or authorizations.
Despite his controversial past, Shah has now cemented his role as Modi’s confidant and enforcer. He can take policy decisions without the prime minister’s approval. In 2014, when the opposition Congress Party gave up on its electoral prospects, Shah began preparing for 2019. He relaunched a massive membership drive of BJP workers. In a span of two years, the number of verified BJP members rose from 35 million to 110 million. Shah has also built political alliances across the country, which helped the BJP obtain its recent massive electoral mandate.
Some speculate that Shah has set his eyes on the prime minister’s chair for 2024. For now, as head of the home ministry, the most significant department in the Indian parliamentary system, he will oversee the disposal of justice and be responsible for maintaining peace and harmony in the country.
But he’s clearly all too willing to abuse power. India is living in one of its most polarized political and social moments. The country needs a healing touch. But Modi and Shah only care about amassing power, even if it means weakening institutions, undermining human rights and eroding trust in the rule of law. India could not be in more dangerous hands.


உலகளாவிய கருத்துக்கள் இந்தியாவின் கண்ணுக்கு தெரியாத பிரதம மந்திரி அமித் ஷா மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர் - ஆபத்தானவர் மே 31 மே 17 அன்று, தேர்தல் காலம் முடிவதற்கு சற்று முன்னதாக, இந்திய பத்திரிகையாளர்கள் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தனது முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பை வழங்குவார் என்ற செய்தியைக் கண்டு குழப்பமடைந்தனர். சுதந்திர இந்திய வரலாற்றில் பத்திரிகைகளிடமிருந்து கேள்விகளை எடுக்காத ஒரே பிரதமராக மோடி இருந்து வருகிறார். ஆனால் ஒரு செய்தி மாநாட்டிற்கு பதிலாக மோடி ஒரு சொற்பொழிவு நிகழ்த்தினார். கேள்விகளைக் கேட்கும்போது, ​​அவர் தனது இடது பக்கம், ஆளும் பாரதீய ஜனதா கட்சியின் தலைவராக இருந்த அமித் ஷாவைப் பார்த்தார். எல்லா கேள்விகளுக்கும் ஷா பதிலளிப்பார் என்று மோடி கூறினார். இப்போது பல ஆண்டுகளாக மோடிக்காக அவர் செய்ததைப் போல ஷா முடுக்கிவிட்டார். அவர் இந்தியாவில் இரண்டாவது மிக சக்திவாய்ந்த மனிதர். கட்சியில் உள்ள பலர் அவரை கண்ணுக்கு தெரியாத பிரதமர் என்று அழைக்கின்றனர். ஷா மோடியின் நிழல், விசுவாசமான தாக்குதல் நாய், செய்தித் தொடர்பாளர் மற்றும் பிரச்சார மூலோபாயவாதி. அவர் இப்போது உள்துறை அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார், இது மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க அமைச்சரவை பதவிகளில் ஒன்றாகும். 54 வயதான ஷா, 90 களில் இருந்து மோடி விசுவாசியாக இருந்து வருகிறார். மோடியின் குஜராத்தில் ஆரம்ப நாட்களில் அவர்கள் திரும்பிச் செல்கிறார்கள், மோடி தனது கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக இருப்பதில் திருப்தியடையாதபோது - அவருக்கு அதிகாரம் தேவைப்பட்டது. 2001 ல், அவர் வந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மோவின் உதவியுடன் குஜராத்தின் முதல்வரானார். மோடியின் மாநில அமைச்சரவையில் ஷா ஒரு இளம் அமைச்சராக பணியாற்றினார். முதல்வரின் "அழுக்கு தந்திரங்கள் துறையின்" பிரபலமற்ற குறிச்சொல்லை அவரது அலுவலகம் பெறுவதன் மூலம், மோடியின் வழியில் வந்த அனைத்து சிக்கல்களையும் முறியடிப்பதே ஷாவின் நோக்கம். அந்த காலத்திலிருந்து, ஷா இன்னும் சக்திவாய்ந்தவராக வளர்ந்தார். அவர் இந்தியாவில் மிகவும் பிளவுபடுத்தும் வெறுக்கத்தக்க அரசியல்வாதிகளில் ஒருவர். பாக்கிஸ்தானில் பாஜகவுக்கு எதிரான வாக்கெடுப்பு கொண்டாடப்படும் என்று அவர் பார்வையாளர்களிடம் கூறியுள்ளார். முஸ்லீம் புலம்பெயர்ந்தோரை வங்காள விரிகுடாவில் வீச வேண்டிய "கரையான்கள்" என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். முஸ்லிம்களைத் தவிர அண்டை நாடுகளைச் சேர்ந்த சிறுபான்மையினருக்கு குடியுரிமை வழங்குவதற்கான மசோதாவை அறிமுகப்படுத்துவது அவரது யோசனையாக இருந்தது. மிகவும் சிக்கலானது, அவர் மனித உரிமைகள் குறித்து சரிபார்க்கப்பட்ட கடந்த காலத்தைக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் இருந்திருக்கிறார் பயங்கரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான சட்டவிரோத கொலைகள் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டது.
2010 இல், நான் கொலைகள் குறித்து அறிக்கை செய்தேன். ஷாவின் அழைப்பு பதிவுகளையும், குஜராத் மாநில புலனாய்வு அமைப்பின் உள் குறிப்பையும் நான் தயாரித்தேன், அதில் பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் கொல்ல அவர் அதிகாரிகளுடன் உரையாடினார். எனது விசாரணை வெளியிடப்பட்ட இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, ஷா கைது செய்யப்பட்டார் (அவர் குற்றச்சாட்டுகளை மறுத்தார் மற்றும் குற்றச்சாட்டுகளை "இட்டுக்கட்டப்பட்ட மற்றும் அரசியல் நோக்கம் கொண்டவர்" என்று அழைத்தார்). ஒரு முஸ்லீம் மனிதரான சோஹ்ராபுதீன் ஷேக் மற்றும் அவரது மனைவி க aus சர் பி ஆகியோரைக் கொன்றதில் ஷாவின் பங்கு குறித்து மத்திய புலனாய்வுப் பிரிவு விசாரணை நடத்தியது. சிபிஐ, இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் கண்காணிப்பில், ஷாவை குற்றத்தில் ஒரு முக்கிய சந்தேக நபர் மற்றும் சதிகாரர் என்று பெயரிட்டது, ஆனால் பாதாள உலக குண்டர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு மிரட்டி பணம் பறித்தல் மோசடியின் தலைவர் என்று அவர் குற்றம் சாட்டினார். குற்றச்சாட்டுகள் மிகவும் கடுமையானவை, ஷாவை தனது சொந்த மாநிலத்திற்குள் நுழைய உச்சநீதிமன்றம் தடை விதித்தது, அதனால் அவர் சாட்சிகளை பாதிக்கவோ அச்சுறுத்தவோ முடியவில்லை. சட்டவிரோதமாக தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள இஷ்ரத் ஜஹான் என்ற 19 வயது பெண்ணை கடத்தி கொலை செய்ததில் ஷாவும் பங்கு வகித்ததற்காக விசாரணை நடத்தப்பட்டது. ஷா நீண்ட நேரம் கம்பிகளுக்கு பின்னால் செலவிடவில்லை - அவர் விரைவில் ஜாமீனில் வெளியேறினார். ஷாவின் வீழ்ச்சி மோடியையும் வீழ்த்தும் என்று ஊகிக்கப்பட்டது. ஆனால் 2013 ஆம் ஆண்டில், மோடி பாஜகவின் பிரதமர் வேட்பாளராக நியமிக்கப்பட்டார். ஷா மீது பாஜகவின் தலைவரானார், அவர் மீது கிரிமினல் குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தபோதிலும் அந்த பதவியை வகித்த முதல் கட்சித் தலைவர். மோடி அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன், ஷா வழக்கில் சாட்சிகள் விரோதமாக மாறினர், நீதிபதிகள் தங்களைத் தற்காத்துக் கொண்டனர், சில மாதங்களில் ஷா அனைத்து குற்றவியல் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டார்.


2013 ஆம் ஆண்டில் ஷா ஒரு இளம் பெண்ணை சட்டவிரோதமாக உளவு பார்த்ததாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இரண்டு பத்திரிகை அமைப்புகள் மூத்த பொலிஸ் அதிகாரிகளுடன் பதிவுசெய்யப்பட்ட உரையாடல்களைத் தயாரித்தன, அங்கு அவர் கண்காணிப்பைக் கேட்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். பாஜகவின் விளக்கம் என்னவென்றால், அவரது தந்தை பாதுகாப்பைக் கோரியிருந்தார், ஆனால் காவல்துறையால் எந்தவொரு உத்தியோகபூர்வ கோரிக்கைகளையும் அங்கீகாரங்களையும் வழங்க முடியவில்லை. அவரது சர்ச்சைக்குரிய கடந்த காலம் இருந்தபோதிலும், ஷா இப்போது மோடியின் நம்பகமான மற்றும் செயல்படுத்துபவராக தனது பங்கை உறுதிப்படுத்தியுள்ளார். பிரதமரின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அவர் கொள்கை முடிவுகளை எடுக்க முடியும். 2014 ஆம் ஆண்டில், எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸ் கட்சி தனது தேர்தல் வாய்ப்புகளை கைவிட்டபோது, ​​ஷா 2019 க்குத் தயாராகத் தொடங்கினார். பாஜக தொழிலாளர்களின் பாரிய உறுப்பினர் இயக்கத்தை அவர் மீண்டும் தொடங்கினார். இரண்டு ஆண்டுகளில், சரிபார்க்கப்பட்ட பாஜக உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 35 மில்லியனிலிருந்து 110 மில்லியனாக உயர்ந்தது. ஷா நாடு முழுவதும் அரசியல் கூட்டணிகளைக் கட்டியுள்ளார், இது பாஜகவின் சமீபத்திய பாரிய தேர்தல் ஆணையைப் பெற உதவியது. 2024 ஆம் ஆண்டு ஷா பிரதமரின் நாற்காலியில் கவனம் செலுத்தியதாக சிலர் ஊகிக்கின்றனர். இப்போதைக்கு, இந்திய நாடாளுமன்ற அமைப்பில் மிக முக்கியமான துறையான உள்துறை அமைச்சகத்தின் தலைவராக, அவர் நீதியை அகற்றுவதை மேற்பார்வையிடுவார், அமைதியை நிலைநாட்ட பொறுப்பேற்பார் நாட்டில் நல்லிணக்கம். ஆனால் அவர் அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்ய மிகவும் தயாராக இருக்கிறார். இந்தியா அதன் மிக துருவமுனைக்கப்பட்ட அரசியல் மற்றும் சமூக தருணங்களில் வாழ்கிறது. நாட்டிற்கு குணப்படுத்தும் தொடுதல் தேவை. ஆனால் மோடியும் ஷாவும் அதிகாரத்தை குவிப்பதில் மட்டுமே அக்கறை காட்டுகிறார்கள், அதாவது நிறுவனங்களை பலவீனப்படுத்துதல், மனித உரிமைகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துதல் மற்றும் சட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையை அழித்தல். இந்தியா இதைவிட ஆபத்தான கைகளில் இருக்க முடியாது.


காஷ்மீர் இல் வேற்றினத்தவர் எதிர்ப்பு முதலில் பண்டிட் மக்களே முன்வைத்தனர் புத்தகம் சான்று

 

aathi tamil aathi1956@gmail.com

வெள்., 9 ஆக., 2019, முற்பகல் 11:17
பெறுநர்: எனக்கு
பாரதிசெல்வன் இலரா
காஷ்மீரில் யாருக்காக இயற்றப்பட்டது 35A?? -அ.முத்துக்கிருஷ்ணன்
மிகச்சரியாக நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காஷ்மீர் பண்டித்துகள் தான் காஷ்மீர் காஷ்மீரிகளுக்கே என்கிற முழக்கத்தை முன்வைத்து மகாராஜா ஹரிசிங்கிடம் முறையிட்டார்கள். பஞ்சாபி முஸ்லிம்கள் மற்றும் வெளியாட்கள் தொடர்ந்து காஷ்மீரில் நிலம் வாங்கி வருகிறார்கள் இது எங்களுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது, தொடர்ந்து வெளியாட்கள் இங்கே குடியேறி எங்கள் வேலை வாய்ப்பை பறித்து வருகிறார்கள் ஆகையால் உடனடியாக காஷ்மீரிகளாக அல்லாதவர்கள் இங்கு நிலம் வாங்குவதை தடுக்க ஒரு சட்டத்தை இயற்ற வழியுறுத்தினார்கள். ஆக இந்த தடை சட்டம் உருவாக காரணமே காஷ்மீரி பண்டித்துகள் தான் என்பதை வரலாற்றின் பக்கங்களுள் ஒரு சிறிய பயணம் செய்தாலே நாம் கண்டுணரலாம்.
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு பின்னர் இதே சட்டம் ரத்து செய்யப்படுவதை அதே காஷ்மீரி பண்டித்துக்கள் கொண்டாடி மகிழ்வது வரலாற்றின் பெரும் நகைமுரண்.
வரலாற்றாசிரியர் பண்டித் ப்ரேம் நாத் பசாச் தனது காஷ்மீருக்கு உள்ளே எனும் நூலில் இவ்வாறாக பதிவு செய்கிறார், “நிலம் எல்லாம் மகாராஜாக்களுக்கு சொந்தமானதாக இருந்தது, அதை குத்தகைக்காரர்கள் வந்து விவசாயம் செய்ய எடுத்துக்கொள்வார்கள் இந்த நிலத்தை மறு குத்தகைக்கோ அல்லது விற்கவே அவர்களால் இயலாது, அந்த நிலத்திற்கு வருடாந்திர வரி செலுத்தும் வரை நிலம் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அங்குள்ள மக்களுக்கு புதிய பிரச்சனை ஒன்று எழுந்தது. அதாவது வெளியாட்கள் வந்து காஷ்மிரில் உள்ள வேலை வாய்ப்புகளை அபரிக்கிறார்கள், அதனால் எங்களுக்கு இங்குள்ள நிர்வாக பதவிகள் கிடைப்பதில்லை, இதனை அடுத்து 1912ல் புதிய வரைமுறைகள் வகுக்கப்பட்டது. இந்த முறையும் “வந்தேறிகளை வெளியேற்று” முழக்கத்தை காஷ்மீர் பண்டித்துகளே முன்வைத்தார்கள். இந்த நேரத்தில் இஸ்லாமியர்கள் பெரும்பாலாக அரசு வேலைகளில் இருந்து புறக்கணிக்கப்பட்டார்கள், அவர்கள் நிலம் வாங்கும் அளவிற்கு வசதி படைத்தவர்களாகவும் இல்லை.
1922ல் அமைச்சர்களின் கூடுகை ஒன்று அவர்களின் மன்னர் ஹரிசிங் தலைமையில் கூடியது, அதில் ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதன் படி இனி ஒவ்வொரு அரசு உத்தியோகத்திற்கும் வெளியாட்கள் நியமிக்கப்படும் போது இந்த நபரை எந்த பிரத்யேக காரணத்திற்கான நியமிக்க வேண்டும் அதற்கான விரிவான விளக்கத்தை அமைச்சரவையின் மூத்த அதிகாரிகளுக்கு ஆவணப்பூர்வமாக தெரிவிக்க வேண்டும், அதே வேலையில் அதே உத்தியோகத்திற்க
ு தகுதியான நபர் காஷ்மீருக்குள் இல்லை என்பதையும் அந்த ஆவணங்கள் நிருவ வேண்டும். அதே போல் வெளியாட்களுக்கு காஷ்மீரில் எந்த உதவித்தொகையோ அவர்களுக்கான பயிற்சி தொகையோ காஷ்மீர் அரசு ஏற்காது என்றும் சட்டதிருத்தம் கொண்டு வரப்பட்டது. விவசய நிலம், வீடு கட்டுதல் என அனைத்து சலுகைகளும் இனி காஷ்மீரிகளுக்கு எனும் சட்ட திருத்தங்களும் மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஹரி சிங் மகாராஜாவாக பதிவியேற்றதுமே 1927, ஜனவரி 31 அன்று இவை எல்லாம் சட்டமாக இயற்றப்பட்டன.
வரலாற்றாசிரியர் பசாச் இந்த திருத்தங்கள், போராட்டங்கள் நிகழ்ந்த காலத்தை மிக விரிவாக ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார். அதில் அவர் இந்த விவாதங்களில் எப்பொழுதும் இஸ்லாமியர்களின் கருத்துக்கள் அறியப்படத்தில்ல
ை அல்லது அவர்கள் வெளியே தான் நிறுத்தப்பட்டார்கள் என்கிறார். “ அன்றைய காஷ்மீரின் இஸ்லாமியர்கள் என்பவர்கள் தங்களின் உடலை போர்த்தவே போதிய உடையில்லாதவர்களாக, கந்தலான உடை அணிந்தவர்களாக, காலில் செருப்பு இல்லாதவர்களாக. ஒரு இஸ்லாமிய விவசாயி பார்க்க தெருவில் பிச்சை எடுப்பவரை போலவே காட்சியளித்தார், இவர் எங்கே அரசு உத்தியோகத்தை சென்று அலங்கரிக்க.
இஸ்லாமியர்கள் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டார்கள், அவர்கள் வெயில் காலத்தில் ஆறு மாதம் உழைத்து அரசிற்கு வரிகளையும் கடனாக பணம் வாங்கிய வட்டிக்காரர்களுக்கு வட்டியையும் செலுத்தவே பெரும் பாடுபட்டார்கள். பெரும் பகுதியான இஸ்லாமியர்கள் விவசாய கூலிகளாகவே இருந்தார்கள். கிராமங்களில் இஸ்லாமியர்கள் விறகு வெட்டுபவர்களாகவும், தண்ணீர் எடுத்து வருபவர்களாகவும் இருந்தார்கள், அவர்கள் எல்லா விதமான உழைப்பு (அழுக்கான) தொடர்பான வேலைகளை செய்தார்கள். காஷ்மீரில் ஒரு இந்து என்பவன் இந்த சமூகத்தால் மதிக்கத்தக்கவனாக, ஒரு முஸ்லிம் என்பவன் கீழானவனாகவும் பார்க்கப்பட்டான். இந்த காஷ்மீரி பண்டித்துகள் தான் “ காஷ்மீர் காஷ்மீரிகளுக்கே” என்கிற போராட்டத்தை முன்வைத்தார்கள்.
வரலாற்றாசிரியர் பசாச் மேலும் எழுதுகிறார், 1927ல் புதிய சட்டம் இயற்றப்பட்டவுடன் பஞ்சாபிகள் அரசு உத்தியோகங்களில் எடுக்கப்படுவது முற்றாக நின்று போனது. ஆனால் இந்த சட்டதிருத்தத்தால் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள அனைவருக்கும் சமவாய்ப்பு கிடைத்துவிடவில்லை. மகாராஜா ஹரி சிங் அவர்களின் தோக்ரா ஆதாரவு அல்லது தோக்ரா சாய்வினால் ஜம்முவில் வசித்தவர்கள் குறிப்பாக ராஜ்புத்துகளுக்கு எல்லா அனுகூலன்களும் கிடைத்தன, இப்பொழுது கூட பஞ்சாபிகள் விரட்டியடிக்கப்பட்டு அந்த குமாஸ்தா பணியிடங்களுக்கு காஷ்மீர் பண்டுத்துகள் வந்தார்கள் ஆனால் உயர் பதவிகள் எல்லாம் ராஜ்புத்துகளுக்கே சென்றன, இப்பொழுதும் முஸ்லிம்கள் இந்த சித்திரத்திற்கு வெளியே வெகுதூரத்தில் உள்ளனர் என்பதை நீங்கள் கவணிக்க வேண்டும்.
அதனால் இந்த சட்டப்பிரிவு 35A என்பது பஞ்சாபிகளை விரட்டியடிக்க காஷ்மீரி பண்டித்துகளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க காஷ்மிர் மகாராஜா இயற்றியது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

சாதியம் ராஜ்புத் ராஜபுத்திரர் ஹரிசிங் பஞ்சாபி குடியேற்றம் பிராமணர் காஷ்மீரம் காஷ்மீரிகளுக்கே முழக்கம் 

அசோகர் பௌத்தம் தழுவிய பிறகுதான் படுகொலை மதவெறி புத்தர் போர் கலிங்கம்

 

aathi tamil aathi1956@gmail.com

வெள்., 9 ஆக., 2019, முற்பகல் 10:30
பெறுநர்: எனக்கு
Sadanandam Krishnakumar
The Tamil translation of article about Asoka the Great portrayed from different perspective from Sanjeev sanyal's book the Ocean of churn:How the Indian ocean Shaped Human history.
மாமன்னர் அசோகர் ஒரு கட்டமைக்கப் பட்ட் பிம்பமென கூறும் புத்தகத்தைப் பற்றி வந்த செய்தியை நான் பகிர்ந்திருந்தே
ன்.அதை எளிமையாக தமிழாக்கம் செய்யுமாறு நண்பர் வேண்டுக்கோள் விடுத்திருந்தார்.
சரி செய்துதான் பார்க்கலாமென்னு நேற்று ஆரம்பித்து இன்று காலை முடித்து விட்டேன்.
உங்கள் பார்வைக்கு.
பிழைகளிருப்பின் பொறுத்தருளவும்.
|
சக்கரவர்த்தி அசோகர் அமைதிப்புறா அல்ல.
மாமன்னர் அசோகரைப் பற்றி இதுகாரும் அறிந்த பல விடயங்களும் உருவாக்கமே.
மெளரியப் பேரரசின் புகழ் பெற்ற மன்னர் சந்திரகுப்தர் தன்னுடைய மகன் பிந்துசாரனுக்காக கிமு298 அல்லது 303 ல் அரியணையை துறந்தார்.
அப்போதைய மெளரியப் பேரரசின் எல்லை ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து வங்காளம் வரை பரவியிருந்தது.
கிமு 273 வரை அரசாண்ட பிந்துசாரன் நாட்டின் எல்லையை தென்பகுதியில் தென்னகம் தவிர்த்து விரிவுபடுத்தினார்.
அவரோட அரசாட்சியின் போது ஆட்சிக்குட்பட்ட பகுதிகளில் சிறு,சிறு பூசல்களைத் தவிர்த்து பெரிய அளவில் பிரச்சினையின்றி இருந்து வந்தது. அதே போல அவர் அலேக்ஸாண்டரின் வாரிசுகளால் அமைக்கப்பட்ட நாடுகளுடன் நல்லுறவை பேணிக்காத்தாரென்றும் தெரிய வந்துள்ளது.
கி மு 274 லில் பிந்துசாரன் உடல்நலமின்றி மரணமடைந்த செய்திக் கேட்டு பேரரசின் வடமேற்கு பிராந்தியங்களில் ஏற்பட்ட புரட்சியை அடக்க போரிலிடுபட்டிருந்த பட்டத்து இளவரசன் சுஷிமா உடனடியாக மகதப் பேரரசின் தலைநகரான பாடலிபுத்திரம் எனப்படும் இன்றைய பீஹார் தலைநகரான பாட்னாவுக்குத் திரும்பினார்.
அதற்குள் அவருடைய ஒன்று விட்ட சகோதரர்களுள் ஒருவரான அசோகன் கிரேக்க கூலிப்படை துணை கொண்டு பாடலிபுத்திரத்தை தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார்.சுஷிமாவுடன் ஏற்பட்ட போரில் பாடலிபுத்திரத்தின் கிழக்கு கோட்டை கதவுக்கருகில் அவரை தாக்கி எரியும் மதகுக்குள் தூக்கிப் போட்டு சுஷிமா மரணித்தார்.
அதற்கடுத்த நான்காண்டுகளில்
தன்னோட அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட தனக்குப் போட்டியாக இருந்த அரச குடும்பத்தவர் அனைவரையும் கொன்றோழித்தார்.
பெளத்த மத நூல்கள் வாயிலாக தனக்குப் போட்டியாக வர வாய்ப்பிருந்த தொன்னுத்து ஒன்பது ஒன்று விட்ட சகோதரர்களை கொலை செய்தார்.
தன் கூடப் பிறந்த சகோதரரான திஷா என்பவரை மட்டும் உயிரோடு விட்டார்.அதே போல பழைய மன்னருக்கு விசுவாசமாக இருந்த அதிகாரிகளை நூற்றுக்கணக்கில் சாகடித்தார்.
அசோகரே கிட்டத்தட்ட ஐநூறு பேரை தலை துண்டித்து கொலை செய்தார்.
ரத்த ஆற்றை ஓடச் செய்து போட்டியாக இருந்த,குழப்பம் உண்டாக்க காரணியாக இருக்க கூடிய அனைவரையும் இல்லாமல் போக வைத்து அதிகாரத்தை நிலை நிறுத்தி
கிமு 270 ல் மெளரியப் பேரரசின் மன்னராக தன்னை முடிசூட்டிக் கொண்டாரேன பெளத்த மத சான்றுகள் தெரிவிக்கின்றன்.
அசோகரைப் பற்றியெழுதிய அனைவரும் அவரோட ஆட்சியின் ஆரம்பக் கட்டம் மிக கொடூரமாகவும்,மக
்கள் மனதில் மிகவும் பயம் நிறைந்ததாகவுமிருந்தது என ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர்.
அவரை சண்ட அசோகா[கொடூங்கோல
ன் அசோகா]என்றழைத்தனர்.
ஆனால் கலிங்கப் போரின் போது நிகழ்ந்த வெறியாட்டத்தையு
ம்,பல்லாயிரக் கணக்கான பேர் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து மனம் வருந்தி பெளத்த மதத்திற்கு மாறி அமைதிப்புறாவாக மாறினாரென்று என்று இதுவரை சொல்லப்படுவதற்கு ஆதாரமில்லை என்பது வியப்பிற்குரிய ஒன்று.
ஏனேனின் கிமு 262 ல் கலிங்கப் போர் நடந்தது.ஆனால் அதற்கு இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பே அவர் பெளத்தத்தை தழுவினாரேன்று அவரோட கல்வெட்டுகள் மூலம் தெரிய வருகின்றது.
அக்காலத்திய பெளத்த மத சான்றுகளேதுவும் அவர் கலிங்கப் போரின் வெறியாட்டங்களை கண்டு மனம் வருந்தித்தான் பெளத்த மதத்துக்கு மாறினாரென்று சுட்டிக் காட்டவில்லை.
இதை அசோகரைப் பற்றி பல நூல்கள் எழுதிய Charles Allen[சார்லஸ் ஆலனும்] அசோகர் கலிங்கப் போருக்கு முன்பே மதம் மாறியவரென்பதை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார்.
அதே போல மதம் மாறுவதற்கு முன்பிருந்து பெளத்தர்களுடன் தொடர்பிலிருந்த அசோகர் மதம் மாறியதற்கு அப்போதைய அரசியல் சூழலும்,வாரிசுரிமை காரணிகளுமெவொழிய கலிங்கப் போரின் முடிவல்ல என்பது தெரிய வருகின்றது.
அவர் மதம் மாறுவதற்கு முன்பு மெளரியப் பேரரசு வேதங்களைப் பின்பற்றி அரசிலிருந்த பிராமணர்களின் வழிகாட்டுதலில் நடைபெற்றது.
ஆனால் இதைத் தவிர்த்து தங்களுக்கு ஏற்பான பல மதக் கொள்கைகளையும் மெளரியர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஆதரித்தும்,வாழ்க்கை நெறியாகவும் கொண்டிருந்தனர்.
சந்திரகுப்தர் தன்னோட இறுதிக்காலத்தில் ஜைன மதத்தில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டிருந்தாரென
வும்,அதே போல பிந்துசாரன் ஜைன தீர்த்தங்கரர் மகாவீரரின் நண்பரான கோசல மஷ்காரிபுத்ரன் என்பவரால் தோற்றுவிக்கப் பட்ட அஜிவிகாஸ் என்ற மதக் கோட்பாட்டில் தீவிர ஆர்வம் காட்டினாரென்பதும் குறிப்பிடத்தக்க
து.
இந்து மதமென இந்நாளில் அடையாளம் காட்டப்படும் அந்நாளைய வேத மதத்தில் இந்த மாதிரியான நாட்டங்களை
தவறேன சொல்லப்படவில்லை.
இந்நாளில் நாகூர் தர்காவுக்கும்,வ
ேளாங்கன்னி கோவிலுக்கும்,அம
ிர்தசரஸ் பொற்கோவிலுக்குப் போவதையும் போல அந்நாளில் இந்த மாதிரியான வழக்கமிருந்தது.
தாய்லாந்து மன்னரின் பட்டமேற்பு விழாவில் இப்போதும் பிராமணர்களின் பங்களிப்பு இருக்கின்றது.
அசோகர் பெளத்த மதத்தை ஆதரித்து மதம் மாறியதின் பின்புலத்தில் அவருக்கு எதிரணியில் செயல்பட்டவர்கள் ஜைன,அஜிவிகாஸ் மத கோட்பாடுகளில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தது ஒரு முக்கிய காரணம்.
நந்தப் பேரரசை வீழ்த்திய சந்திரகுப்த மெளரியர் காலத்திலேயே நந்தப் பேரரசின் கீழிருந்த கலிங்கம் மெளரியப் பேரரசின் ஆளுமைக்கு கிழ் வந்துவிட்டது.
நந்தப் பேரரசு மற்றும் மெளரியப் பேரரசின் ஆட்சிக்குட்பட்டிருந்த கலிங்க அரசு சுதந்திர நாடாக இருந்திருக்க வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவே.
கப்பம் கட்டிக் கொண்டிருந்த நாடாகவோ அல்லது மெளரியப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாகவோ இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு.
மெளரியப் பேரரசின் வாரிசுரிமைப் போரில் எதிரணியுடன் கூட்டணி வைத்தோ அல்லது குழப்பத்தைப் பயன்படுத்தி சுதந்திர நாடாக பிரகடனப் படுத்தியிருக்க வாய்ப்புகளுண்டு.
அதே போல மெளரியப் பேரரசின் துறைமுகமான Tamralipti எனப்படும் இன்றைய மேற்கு வங்காளத்திலிருக
்கின்ற தாமுலூக்
இடத்திற்கருகே ஒரு சுதந்திர நாட்டை ஆள விட்டால் பிரச்சினையென நடந்த படையெடுப்பாக கூட கொள்ளலாம்.
காரணிகள் எதுவானாலும் இப்போது கலிங்க போரின் கொடூரங்களைப் பற்றி பார்ப்போம்.
தரவுகளின் படி இரண்டு நாட்டுப் படையும் இன்றைய புவனேஸ்வரத்துக்
கு அருகில் தயா நதிக் கரையில் தவுளி என்ற இடத்தில் முதலில் மோதின.மோதிக் கொண்டே யுத்த மெரூடா என்ற இடத்தில் பிரதான யுத்தத்தை நடத்தின.இறுதிச் சண்டை கலிங்க தலைநகரான டோசாலியில் நடைபெற்றது.
டோசாலியைப் பற்றிய விவரங்கள் சமீபமாக நடைபெற்ற அகழ்வாய்வின் போது வெளிவந்தன.தற்போது ராதா நகரேன அழைக்கப்படும் அப்பகுதி ஓரிஸாவின் கட்டாக்கிற்கு சமீபமாக அமைந்திருக்கின்றது.சில உயர் மின்னழுத்த கோபுரங்களை தவிர்த்து மாந்தோப்பும்,நெல் வயல்களும்,மீன் வளர்ப்புக் குளங்களும்,தென்
னந்தோப்பும்,கிராமத்துக் குடிசைகளில் இருந்து எழுகின்ற புகையுமாக இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தும் எந்த மாற்றமுமில்லாமல் பிராமணி நதியின் கொடையால் செழுமையுற்று காணப்படுகின்றது.
சிறு குன்றுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது.
டோசாலி சமவேளியில் அமைக்கப்பட்ட கோட்டையாகும்.
கலிங்கப் போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் தாக்குப் பிடிப்பதற்கான பலம் அந்தக் கோட்டையில் இருந்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை.
அசோகருடைய கல்வெட்டுகளின் மூலம் ஒரு லட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டனர்.
அதை விட அதிகமானோர் காயமடைந்து சில தினங்களில் உயிர் விட்டனர்.ஒரு லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் பேர் போர்க்கைதிகளாக பிடித்து மெளரியப் படையுடன் கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.
டோசாலி அகழ்வாய்வின் போது ஆராயப்பட்ட கோட்டை மதில் சுவரில் நூற்றுக்கணக்கான அம்பு முனைகள் காணப்பட்டன.
கலிங்க வீரர்களோட அதோகதி இதன் மூலம் உணரலாம்.
கலிங்கப் போருக்கு இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பே மதம் மாறிய அசோகர் இந்த போரின் கொடூரங்களை கண்டு மனம் மாறினாரென்பது ஒரு பிம்பமாக மாற்ற இடப்பட்ட கட்டுக் கதையாகும்.
அதே போல ஓரிஸா பகுதியை தவிர்த்து சில இடங்களில் மனம் வருந்தியதாக கல்வெட்டுகள் காணப் படுகின்றன.அதிலொன்று பாகிஸ்தானில் வடமேற்குப் பகுதியிலுள்ள ஷாபாஷ்கரி என்ற இடத்தில் அமைந்துள்ளது.
அதே போல டோசாலிமலையிலுள்ள அசோகர் கல்வெட்டு எந்த ஒரு வருத்தத்தையும் தெரிவிக்கவில்லை.
அதே போல அசோகர் மனம் வருந்திய மாதிரியான கல்வெட்டுளனைத்தும் மக்கள் நடமாட்டமில்லாத பகுதிகளில் அமைக்கப் பட்டிருந்ததை பார்க்கும் போது அவை வருங்காலத்தில் தன்னைப் பற்றிய கருத்தோட்டங்களை உயர்த்திக் காட்டும் மாதிரியான அரசியல் செயல்கூறு எனப் பார்க்கலாம்.
சிறந்த அரசியல்வாதியான அசோகர் பெளத்த மதத்துக்கு மாறிய பின் நிகழ்த்திய கொடூரங்களை அசோக வதனா எனப்படும் பெளத்த நூலின் மூலம் அறியலாம்.
அசோகர் தன்னோட எதிரணியினர் ஆதரித்த ஜைன,அஜிவிகாஸ் மதங்களை ஒடுக்கினார்.வங்காளத்தில் பதினேட்டாயிரம் அஜிவிகாஸ் மதத்தவர் மதப் படுகொலை செய்யப் பட்டனர்.அதே போல
ஜைன மதத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் பாடலி புத்திரத்தில் புத்தர் ஜைன துறவியொருவரை வணங்குவது போல ஓவியம் வரைந்த போது அசோகர் ஓவியரோட மொத்த குடும்பத்தையும் வீட்டிலடைத்து தீ வைத்து கொன்றுள்ளார்.அதே போல் ஒரு ஜைனரோட தலைக்கு ஒரு பொற்காசு என்ற அறிவிப்பையும் வெளியிட்டார்.
பொற்காசுக்காக ஆயிரக்கணக்கான ஜைனர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.இதில் காசுக்காசைப்பட்டு தவறுதலாக தன் உடன் பிறப்பான பெளத்த துறவியான விடஷோகாவை உடன்பிறப்பு கொன்றபின் நின்றது.
இந்தக் கொடூரங்களை அசோகர் நிகழ்த்தியது அவர் பெளத்த மதத்திற்கு மாறிய பின் தான்.
இவை அசோகரின் புகழை கெடுக்க ஏற்பட்ட இடைச்செருகல்கள் என சிலர் கூறுகின்றனர்.
ஆனால் அசோகர் புகழ் பாடும்
நூல்களும் இவ்வாறேயிருக்க வாய்ப்புண்டு.
மொத்தத்தில் அசோகர் ஒரு உண்மையான இம்சை அரசனாகவே இருந்தார்.
நல்ல நிர்வாகியாக விளங்கவில்லை.
அவரோட தாத்தா,அப்பா காலத்திலுருவாக்கப் பட்ட பேரரசின் பகுதிகளை தன்னோட வாழ்நாளிலேயே பறிபோவதைப் பார்த்து நோயுற்று மரித்துப் போனார்.அவ்வளவே.
மெளரிய பேரரசின் வடமேற்குப் பகுதிகளான முந்நாள் செலுகஸிடமிருந்து வெற்றி பெற்ற பகுதி அசோகர் உயிரோடிருந்த காலத்திலேயே பறி போயிற்று.
கிமு 232 ல் அசோகர் மரித்தார்.
அதற்குப் பிறகு தென்னகத்தில் சாதவாகனர் எழுச்சியுற்றனர்.
கலிங்கமும் பிரிந்தது.
அசோகர் அவுரங்கசீப் போல சாம்ராஜ்யம் சரிவதை பார்த்தவர்.
தன்னோட வாழும் காலத்தில் சண்டாள அசோகரேன்ற பெயர் பெற்றிருந்தவர் ஒரு நல்ல நிர்வாகத் திறனைக் கொள்ளாதவர்.அதே போல பல மன்னர்கள் போற்றப்பட்டுள்ளனர்.
வாழும் காலத்தில் போற்றப்படாத அசோகர் பெளத்த நூல்களின் மூலம் அவரோட ஆட்சிக்குட்படாத நாடுகளில் பெரிதாக அறியப்பட்டார்.
அசோகர் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஜேம்ஸ் பிரின்ஸப் மூலம் அடையாளம் காணப்பட்டார்.அதே போல சாம்ராட் அசோகன்,மாமன்னன் அசோகன்,பேரரசன் அசோகன் என்ற பிம்பம் உருவாக்கப் பட்டதற்கு நம் நாடு சுதந்திரமடைந்தத
ும் ஒரு காரணம்.
ஜவஹர்லால் நேருவின் சோசியலிஸ்ட் சித்தாந்ததுக்கு வலுவளிக்கும் வகையில் வரலாறு மாற்றி கட்டமைக்கபட்டதும் முக்கிய காரணம்.இந்நாளைய
ஜவஹரிஸம் போல
அசோகரிஸமும் அந்நாளைய கட்டமைக்கப் பட்ட பிம்பங்களே
28 நிமிடங்கள் · பொது
சேமி

சீனி. மாணிக்கவாசகம் மற்றும் 9 பேர்

Sadanandam Krishnakumar
y4TqELZ3UonN.html?fbclid=IwAR3
9FsGi34vX0Q08F7b8PfjRCKJkxb4_Si6n_YtWQya-RcdVewkyKI3s9JY
This excerpt from a book demolishes Ashoka’s reputation as pacifist

Aathimoola Perumal Prakash
அசோகன் புத்தமத கொலை பௌத்தம் அப்பாவி மக்கள் கொலை மதம் புத்தர்

This excerpt from a book demolishes Ashoka’s reputation as pacifist
Sanjeev Sanyal’s interesting new book looks at how the Indian Ocean shaped human history. In the process, he questions a number of long held notions including Emperor Ashoka’s reputation as a pacifist
A fragment of the 6th Pillar Edicts of Ashoka (238 BCE), in Brahmi, sandstones. (British Museum/ Wikipedia)
Updated: Aug 06, 2016 13:43 IST
Sanjeev Sanyal
Chandragupta abdicated in 298 BC (or 303 BC according to another source) in favour of his son Bindusara who ruled till 273 BC. Bindusara had inherited an empire that was already very large — from Afghanistan to Bengal. He seems to have extended the realm further south till the empire covered all but the southern tip of the peninsula. For the most part, his rule seems to have been peaceful except for a few rebellions. He also seems to have maintained diplomatic and trade links with the kingdoms carved out from Alexander’s empire.
In 274 BC, Bindusara suddenly fell ill and died. The crown prince Sushima was away fending off incursions on the northwestern frontiers and rushed back to the imperial capital Pataliputra, present-day Patna. However, on arrival he found that Ashoka, one of his half-brothers, had taken control of the city with the help of Greek mercenaries. It appears that Ashoka had Sushima killed at the eastern gates. The crown prince may have been roasted alive in the moat! This was followed by four years of a bloody civil war in which Ashoka seems to have killed all male rivals in his family. Buddhist texts mention that he killed ninety-nine half-brothers and only spared his full brother Tissa. Hundreds of loyalist officials were also killed; Ashoka is said to have personally decapitated five hundred of them. Having consolidated his power, he was finally crowned emperor in 270 BC.
All accounts agree that Ashoka’s early rule was brutal and unpopular, and that he was known as ‘Chandashoka’ or Ashoka the Cruel. According to mainstream textbook narratives, however, Ashoka would invade Kalinga a few years later and, shocked by the death and destruction, would convert to Buddhism and become a pacifist. The reader will be surprised to discover that the popular narrative about this conversion is based on little evidence. Ashoka would invade Kalinga in 262 BC whereas we know from minor rock edicts that Ashoka had converted to Buddhism more than two years earlier. No Buddhist text links his conversion to the war and even Ashoka’s eulogists like Charles Allen agree that his conversion predated the Kalinga war. Moreover, he seems to have had links with Buddhists for a decade before his conversion. The evidence suggests that his conversion to Buddhism was more to do with the politics of succession than with any regret he felt for sufferings of war.
Read more: The second Inspector Gowda novel looks at dark world of child trafficking
The Mauryans were likely to have followed Vedic court rituals (certainly many of their top officials were Brahmins) but had eclectic religious affiliations in personal life. The founder of the line, Chandragupta, seems to have had links to the Jains in old age while his son Bindusara seems to have been partial to a heterodox sect called the Ajivikas. This is not an unusual arrangement in the Dharmic (i.e. Indic) family of religions. This eclectic approach remains alive to this day and lay followers of Dharmic religions think nothing of praying at each other’s shrines. You will find many Hindus at the Golden Temple in Amritsar just as the streets of Bangkok are full of shrines dedicated to the Hindu god Brahma. The coronation of the king of Thailand is still carried out by Brahmin priests.
It is likely that when Ashoka usurped the throne, he was opposed by family members who had links to the Jains and the Ajivikas. He may have responded by reaching out to their rivals, the Buddhists, for support. The power struggle may even explain his invasion of Kalinga. The mainstream view is that Kalinga was an independent kingdom that was invaded by Ashoka but there is some reason to believe that it was either a rebellious province or a vassal that was no longer trusted.
We know that the Nandas, who preceded the Mauryas, had already conquered Kalinga and, therefore, it is likely that it became part of the Mauryan empire when Chandragupta took over the Nanda kingdom. In any case, it seems odd that a large and expansionist empire like that of the Mauryas would have tolerated an independent state so close to its capital Pataliputra and its main port at Tamralipti. In other words, Kalinga would not have been an entirely independent kingdom under Bindusara — it was either a province or a close vassal. Something obviously changed during the early years of Ashoka’s reign and my guess is that it had either sided with Ashoka’s rivals during the battle for succession and/or declared itself independent in the confusion.
Whatever the real reasons for attracting Ashoka’s ire, a large Mauryan army marched into Kalinga around 262 BC. The traditional view is that the two armies met on the banks of the river Daya at Dhauli near modern Bhubaneswar. It is possible that Dhauli was the site of a skirmish but recent archaeological excavations point to a place called Yuddha Meruda being the site of the main battle followed by a desperate and bloody last stand at the Kalingan capital of Tosali.
The remains of Tosali were discovered only recently by a team of archaeologists led by Debraj Pradhan, a humble and affable man who has made some extraordinary discoveries about Odisha’s ancient past. The site is at a place called Radhanagar, a couple of hours’ drive from Cuttack. It is situated in a broad fertile plain watered by the Brahmani river and surrounded by low hills. Surveying the beautiful valley from one of the hills, one is overwhelmed by a feeling of eternity — rice fields, fish ponds, coconut palms, mango trees, and thin wisps of wood smoke rising from village huts. Other than a few power transmission towers, the scene is perhaps close to what it would have looked to Mauryan generals planning their final assault.
The remains of the city’s earthwork defences suggest that Tosali was built in the middle of the plains; arguably a poor choice as the city’s defences would have been better served if they were wedged more closely to one of the hills. Archaeologists have only excavated a small section of the walls but have found it riddled with arrowheads; a blizzard of arrows must have been unleashed by the Mauryan army. The Kalingans never stood a chance. Ashoka’s own inscriptions tell us that a 100,000 died in the war and an even larger number died from wounds and hunger. A further 150,000 were taken away as captives.
According to the official storyline, Ashoka was horrified by his own brutality and became a Buddhist and a pacifist. But, as we have seen, he was already a practicing Buddhist by then, and from what we know of his early rule, he was hardly a man to be easily shocked by the sight of blood. The main evidence of his repentance comes from his own inscriptions. It is very curious, however, that this ‘regret’ is mentioned only in locations far away from Odisha (such as in Shahbazgarhi in north-western Pakistan). None of the inscriptions in Odisha express any remorse; any hint of regret is deliberately left out.
The Ashokan inscriptions at Dhauli are engraved on a rock at the base of a hill. Almost all tourists drive right past it to the white coloured modern stupa at the top of the hill. So I found myself alone with the inscriptions and the translations put up by the Archaeological Survey of India. What will strike anyone reading them is how they specifically leave out any sign of regret. The silence is deafening.
Read more: Saeed Naqvi on the shaping of the discontent of the Muslim in India
If Ashoka was genuinely remorseful, he would have surely bothered to apologize to the people whom he had wronged. Far from it, he doesn’t even offer to free the captives. Even the supposedly regretful inscriptions include a clear threat of further violence against other groups like the forest tribes who are unequivocally ‘told of the power to punish them that Devanampriya possesses in spite of his repentance, in order that they may be ashamed of their crimes and may not be killed’. This is no pacifist.
It is likely that Ashoka was using his inscriptions as a tool of political propaganda to counter his reputation for cruelty. As with the words of any politician, this does not mean he changed his behaviour. Moreover, many of the inscriptions are placed in locations where the average citizen or official of that time would not have been able to read them. Several historians including Nayanjot Lahiri have wondered about this. Is it possible that some of the inscriptions were really meant for later generations rather than his contemporaries?
The Buddhist text, Ashoka-vadana, tells us of more acts of genocide perpetrated by the emperor many years after he supposedly turned pacifist. These were directed particularly at followers of the Jain and Ajivika sects; by all accounts he avoided conflicts with mainstream Hindus and was respectful towards Brahmins. The Ashoka-vadana recounts how Ashoka once had 18,000 Ajivikas in Bengal put to death in a single episode. If true, this would be the first known instance of large-scale religious persecution in Indian history (but, sadly, would not be the last).
This is not the only incident mentioned in the text. A Jain devotee was found in Pataliputra drawing a picture showing Buddha bowing to a Jain tirthankara. Ashoka ordered him and his family to be locked inside their home and for the building to set alight. He then ordered that he would pay a gold coin in exchange for every decapitated head of a Jain. The carnage only ended when someone mistakenly killed his only surviving brother, the Buddhist monk Vitashoka (also called Tissa). The story suggests frightening parallels with modern-day fundamentalists who kill cartoonists whom they accuse of insulting their religion.
Supporters of Ashoka may claim that these incidents are untrue and were inserted into the story by fundamentalist Buddhist writers in much later times. While this is entirely possible, let me remind readers that my alternative narrative is based on exactly the same texts and inscriptions used to praise Ashoka. Perhaps the same scepticism should be evenly applied to all the evidence and not just to portions of the text that do not suit the mainstream narrative.
In addition to the references of his continued cruelty, we also have reason to believe that Ashoka was not a successful administrator. In his later years, an increasingly unwell Ashoka watched his empire disintegrate from rebellion, internal family squabbles and fiscal stress. While he was still alive, the empire had probably lost all the northwestern territories that had been acquired from Seleucus. Within a few years of Ashoka’s death in 232 BC, the Satvahanas had taken over most of the territories in southern India and Kalinga too had seceded.
As one can see, Ashoka does not look like such a great king on closer inspection but a cruel and unpopular usurper who presided over the disintegration of a large and well-functioning empire built by his father and grandfather. At the very least, it must be accepted that evidence of Ashoka’s greatness is thin and he was some shade of grey at best. Perhaps like many politicians, he made grand highminded proclamations but acted entirely differently. This fits with the fact that he is not remembered as a great monarch in the Indian tradition but in hagiographic Buddhist texts written in countries that did not experience his reign. He was ‘rediscovered’ in the nineteenth century by colonial era orientalists like James Princep. His elevation to being ‘Ashoka the Great’ is even more recent and is the result of political developments leading up to India’s independence.
After Independence, it appears academic historians were further encouraged to build up the legend of Ashoka the Great in order to provide a lineage to Jawaharlal Nehru’s socialist project and inconvenient evidence was simply swept under the carpet. This is not so different from how the medieval Ethiopians created a Biblical lineage for the Solomonic dynasty. A few Western writers like Charles Allen have patronizingly written how ancient Indians were somehow foolish to have had little regard for a great king such as Ashoka. On a closer look, it appears that they knew what they were doing. What is more worrying is how easily modern Indians have come to accept a narrative based on such minimal evidence.
First Published: Aug 05, 2016 22:40 IST
Aathimoola Perumal Prakash
அசோகர் என்கிற பெயரே போலி. அவரது கல்வெட்டுகளில் தேவநம்பியர்சன் என்றே உள்ளது.