வியாழன், 27 ஜூலை, 2017

அம்பேத்கர் மொழிவழி மாநில எதிர்ப்பு ஹிந்தி

aathi tamil aathi1956@gmail.com

ஏப். 13
பெறுநர்: எனக்கு
Mathi Vanan
அம்பேத்கர் சட்டத்திற்கு முன்பேயே தமிழ்நாட்டில் நூறுசத இட ஒதுக்கீடு
இருந்தது என்ற தகவலுடன்....
ஆர்.எஸ்.எஸ் கொண்டாடும் அம்பேத்கர் - தேசிய இனங்களின் ஒடுக்குமுறையாளன்..
"இந்தியர்கள் தன் சதையிலும் ரத்தத்திலும் பேச்சிலும் மூச்சிலும்
இந்தியனாக இருக்க வேண்டும். ஒரு மாநிலத்தின் மொழி அதன் ஆட்சி மொழியாக
இருக்கவே கூடாது. இதற்கு அரசியல் சட்டத்திலேயே வழிசெய்துவிட வேண்டும்.
இந்தியே எல்லா மாநிலத்தின் ஆட்சிமொழியாக இருக்க வேண்டும். இதை
செய்யவில்லையென்றால் மொழிவாரி மாநிலங்கள் இந்தியாவுக்கு பெரும் அபாயமாக
மாறிவிடும்.
ஒரு மொழி இருந்தால் மக்களை ஒன்றுபடுத்தும். பலமொழிகள் இருந்தால்
பிளவுபடுத்தும். இந்தியாவின் கலாச்சாரம் மொழியால்தான் பாதுகாக்கப்படும
். இந்தியர்களிடம் ஒரே கலாச்சாரத்தை உருவாக்க இந்தியை தங்கள் மொழியாக ஏற்கவேண்டும்.
இதை ஏற்காத எவனும் ஒர் இந்தியனாக இருக்க தகுதியற்றவன். உரிமையற்றவன்.
அவன் நூற்றுக்கு நூறு குசராத்தியாக இருக்கலாம். நூற்றுக்கு நூறு தமிழனாக
இருக்கலாம். ஆனால் இந்தியனாக இருக்க முடியாது.
பாகிஸ்தான் பிரிந்ததை வரவேற்றேன். மகிழ்ந்தேன். பிரிவினை மூலம்
இந்துக்கள் சுதந்திரமாக இருக்கமுடியும் என நினைத்தேன். பாகிஸ்தானும்
சேர்ந்து ஒரே நாடாக இருந்தால் முசுலிம்கள் தயவில் இந்துக்கள்
வாழவேண்டியிருக்கும். இந்து மகாசபை, ஜனசங்கம் இருந்தாலும் இந்துக்களை
முஸ்லிம்களே ஆள்வார்கள். ஆனால் இந்த மொழிவாரி மாநிலங்களால் மீண்டும்
அபாயம் வந்து விட்டது.
மொழிவாரி மாநிலம் கோருபவர்கள் தங்கள் மொழியை ஆட்சிமொழியாக்க
துடிப்பவர்கள். ஏக இந்தியா என்பதற்கு சாவுமணி அடிப்பவர்கள். இந்த மொழிகள்
ஆட்சிமொழியானால் இந்தியா ஒன்றுபட்ட நாடாகாது. இந்தியர்களை முழுக்க
முழுக்க இந்தியர்களாக்க வேண்டும். அவர்களது சதையிலும் ரத்தத்திலும்
பேச்சிலும் மூச்சிலும் இந்தியனாக மாற்ற வேண்டும். அதற்கு இந்தியே எல்லா
மக்களின் மொழியாக வேண்டும்."
( இந்துத்துவ அம்பேத்கர்.. 46,47-
பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் பேச்சும் எழுத்தும் தொகுதி 1 ப. 213,214)
தலித் 

பஞ்சாங்கம் ஆண்டுகள் தமிழ்ப்பெயர் விவேகசிந்தாமணி யில் கி.பி.1400 ஹெவிளம்பி பொற்றடை

aathi tamil aathi1956@gmail.com

ஏப். 13
பெறுநர்: எனக்கு
மேகநாதன் தமிழன்
15 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே இதற்கு சமமான தமிழ்ப்பெயர்கள் வழங்கப்பட்டு
இருக்கிறது. அதை வைத்து விவேக சிந்தாமணியிலும் ஒரு பாடல் வருகிறது. அதை
இன்றைய என் பதிவில் காணலாம். தமிழ்ப் பெயர்கள் 01. பிரபவ - நற்றோன்றல்
Prabhava1987-1988
02. விபவ - உயர்தோன்றல்
Vibhava 1988–1989
03. சுக்ல - வெள்ளொளி
Sukla 1989–1990
04. பிரமோதூத - பேருவகை
Pramodoota 1990–1991
05. பிரசோற்பத்தி - மக்கட்செல்வம்
Prachorpaththi 1991–1992
06. ஆங்கீரச - அயல்முனி
Aangirasa 1992–1993
07. ஸ்ரீமுக - திருமுகம்
Srimukha 1993–1994
08. பவ - தோற்றம்
Bhava 1994–1995
09. யுவ - இளமை
Yuva 1995–1996
10. தாது - மாழை
Dhaatu 1996–1997
11. ஈஸ்வர - ஈச்சுரம்
Eesvara 1997–1998
12. வெகுதானிய - கூலவளம்
Bahudhanya 1998–1999
13. பிரமாதி - முன்மை
Pramathi 1999–2000
14. விக்கிரம - நேர்நிரல்
Vikrama 2000–2001
15. விஷு - விளைபயன்
Vishu 2001–2002
16. சித்திரபானு - ஓவியக்கதிர்
Chitrabaanu 2002–2003
17. சுபானு - நற்கதிர்
Subhaanu 2003–2004
18. தாரண - தாங்கெழில்
Dhaarana 2004–2005
19. பார்த்திப - நிலவரையன்
Paarthiba 2005–2006
20. விய - விரிமாண்பு
Viya 2006–2007
21. சர்வசித்து - முற்றறிவு முழுவெற்றி
Sarvajith 2007–2008
22. சர்வதாரி - முழுநிறைவு
Sarvadhari 2008–2009
23. விரோதி - தீர்பகை
Virodhi 2009–2010
24. விக்ருதி - வளமாற்றம்
Vikruthi 2010–2011
25. கர - செய்நேர்த்தி
Kara 2011–2012
26. நந்தன - நற்குழவி
Nandhana 2012–2013
27. விஜய - உயர்வாகை
Vijaya 2013–2014
28. ஜய - வாகை
Jaya 2014–2015
29. மன்மத - காதன்மை
Manmatha 2015–2016
30. துன்முகி - வெம்முகம்
Dhunmuki 2016–2017
31. ஹேவிளம்பி - "பொற்றடை"
Hevilambi 2017–2018
(இவ்வருடம் "பொற்றடை" தமிழ் புத்தாண்டு)
32. விளம்பி - அட்டி
Vilambi 2018–2019
33. விகாரி - எழில்மாறல்
Vikari 2019–2020
34. சார்வரி - வீறியெழல்
Sarvari 2020–2021
35. பிலவ - கீழறை
Plava 2021–2022
36. சுபகிருது - நற்செய்கை
Subakrith 2022–2023
37. சோபகிருது - மங்கலம்
Sobakrith 2023–2024
38. குரோதி - பகைக்கேடு
Krodhi 2024–2025
39. விசுவாசுவ - உலகநிறைவு
Visuvaasuva 2025–2026
40. பரபாவ - அருட்டோற்றம்
Parabhaava 2026–2027
41. பிலவங்க - நச்சுப்புழை
Plavanga 2027–2028
42. கீலக - பிணைவிரகு
Keelaka 2028–2029
43. சௌமிய - அழகு
Saumya 2029–2030
44. சாதாரண - பொதுநிலை
Sadharana 2030–2031
45. விரோதகிருது - இகல்வீறு
Virodhikrithu 2031–2032
46. பரிதாபி கழிவிரக்கம்
Paridhaabi 2032–2033
47. பிரமாதீச - நற்றலைமை
Pramaadhisa 2033–2034
48. ஆனந்த - பெருமகிழ்ச்சி
Aanandha 2034–2035
49. ராட்சச - பெருமறம்
Rakshasa 2035–2036
50. நள - தாமரை
Nala 2036–2037
51. பிங்கள - பொன்மை
Pingala 2037–2038
52. காளயுக்தி - கருமைவீச்சு
Kalayukthi 2038–2039
53. சித்தார்த்தி - முன்னியமுடிதல்
Siddharthi 2039–2040
54. ரௌத்திரி - அழலி
Raudhri 2040–2041
55. துன்மதி - கொடுமதி
Dunmathi 2041–2042
56. துந்துபி - பேரிகை
Dhundubhi 2042–2043
57. ருத்ரோத்காரி - ஒடுங்கி
Rudhrodhgaari 2043–2044
58. ரக்தாட்சி - செம்மை
Raktakshi 2044–2045
59. குரோதன - எதிரேற்றம்
Krodhana 2045–2046
60. அட்சய - வளங்கலன்
Akshaya 2046–2047
Suppu tamilar
கைப்புத்தாண்டும்
சித்திரைப்புத்தாண்டும்
வைகாசிப் புத்தாண்டும்
தமிழர்களுடையதே

பிரபவ துர்முகி துன்முகி 60 நாரதர் நவீன் நாட்காட்டி புத்தாண்டு 


search பொற்றடை வேட்டொலி 

திருமணம் சடங்கு பந்தல் முதலிரவு சங்ககாலம் இலக்கியம்

aathi tamil aathi1956@gmail.com

ஏப். 13
பெறுநர்: எனக்கு
சங்க கால திருமணம்...........
தமிழினம் தொன்மை வாய்ந்த இனம். தமிழ்மொழி இன்று உயிர்த் துடிப்போடுள்ள உலக மொழிகளில், சீனம், கிரேக்கம், ஹீப்புரூ, இலத்தீன் போன்ற மிகப் பழமையான மொழிகளில் தமிழ்மொழியும் ஒன்று. தமிழ் மொழிக்கு இருக்கும் இலக்கிய வளம் ஏனைய மொழி இலக்கியங்களைவிட உயர்வானது. தமிழர் மொழியாலும், நாகரிகத்தினாலும் சிறந்தவர் என்பது மொழி ஆராய்ச்சியாலும், அகழ்வாராய்ச்சியாலும் நிறுவப்பட்ட உண்மைகளாகும்.
கல்வியில் சிறந்த தமிழ்நாடு -புகழ்க்
கம்பன் பிறந்த தமிழ்நாடு ...
வள்ளுவன் தன்னை உலகினிக்கே -தந்து
வான்புகழ் கொண்ட தமிழ்நாடு- நெஞ்சை
யள்ளும் சிலப்பதிகார மென்றோர்- மணி
யாரம் படைத்த தமிழ்நாடு
என்று மகாகவி பாரதியார் போற்றிப் பாடுவார்.
ஒவ்வொரு இனத்திற்கும் ஒவ்வொரு காலம் பொற்காலமாகத் திகழ்ந்திருக்கிறது. தமிழினத்தைப் பொறுத்தளவில் சங்ககாலமே தமிழரது பொற்காலமாகும். பாரதியார் வார்த்தையில் கூறவேண்டும் என்றால் உண்மை இது வெறும்புகழ்ச்சி இல்லை.
முடியுடை வேந்தர்கள் மூவரும் கொற்றம் வைத்து சீரோடும் சிறப்போடும் பேரோடும் புகழோடும் அறத்தோடும் மறத்தோடும் பாராண்ட காலம் அது.
சங்க இலக்கியங்களான எட்டுத் தொகை, பத்துப்பாட்டு, பதிணென்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் தமிழரின் ஒப்பற்ற நாகரிகச் சிறப்புக்கு சான்று பகர்கின்றன.
கள்ளையும் தீயையும் சேர்த்து- நல்ல காற்றையும் வானவெளியையும் சேர்த்துத் தௌளு தமிழ்ப் புலவோர் செய்த தீஞ்சுவைக் காவியங்களான அய்ம்பெரும் காப்பியங்கள் தமிழ் அன்னையின் புகழை திக்கெட்டும் மணம்வீசிப் பரப்பின.
காலில் சிலம்பு, இடையில் மேகலை, காதில் குண்டலம், கையில் வளை, மார்பில் சிந்தாமணி தமிழன்னையின் இயற்கை அழகுக்கு அழகு சேர்த்தன.
இடைக்காலத்தில் தமிழ்மரபுக்கு மாறான வாழ்க்கைமுறை தமிழரிடம் புகுந்தது. தமிழரின் பழக்க வழக்கங்கள் மாறின. மணமுறை மாறியது. பொருளற்ற சடங்குகள் பெருகின. இவற்றின் பயனாக இன்றுள்ள தமிழர் நாமமது தமிழராக இருக்கின்றாரே தவிர மெய்த் தமிழராக - சங்ககால தமிழர்தம் வழித்தோன்றலாக இல்லை.
நாம் தாய்மொழியைப் போற்றாது விட்டோம். தமிழ்க் கலையை வளர்க்காது விட்டோம். தமிழினத்தின் மரபைக் காவாது விட்டோம். வடமொழிக்கு அடிமையானோம்.
பாவேந்தர் பாரதிதாசனின் ஆசையை இன்று தமிழீழம்தான் செயல்படுத்தி நிறைவு செய்து வருகிறது. தமிழகம் பாரதி, பாரதிதாசன் காலத்திலேயே இன்றும் இருக்கிறது.
இன்றைய தமிழரின் மணமுறை பண்டைத் தமிழர் மரபுக்கு முற்றும் மாறானாதாக இருக்கிறது. இதனைத் தமிழ் இலக்கியச் சான்று கொண்டு காட்டலாம்.
அன்றைய தமிழருடைய திருமணம் எளிமையாக நிகழ்ந்தது. அதில் சடங்குகள் எதுவும் இல்லை. எரியோம்புதல் இல்லை. தீவலம் வருதல் இல்லை. அருந்ததி பார்த்தல் இல்லை. புரோகிதர் இல்லை.
அகநாநூறு எட்டுத்தொகை நூல்களில் ஒன்று. அதில் உள்ள 400 பாடல்கள் வௌவேறு காலத்தில் வௌவேறு புலவர்களால் பாடப்பட்டவை. இதில் காணப்படும் இரண்டு பாடல்கள் (பாடல் 86, 138) பழந்தமிழரின் திருமணமுறையை வர்ணிக்கின்றன.
அவற்றுள் பாடல் 86 நல்லாவூர் கிழார் என்ற செந்தமிழ்ப் புலவர் பாடிய பாடல். பொருள் தேடத் தலைவியைப் பிரிந்து சென்று திரும்பும் தலைவனை தலைவியின் தோழி வழிமறித்து “எனது தலைவி உன்னோடு மணமகன் தனக்கு முன்பு நிகழ்ந்த திருமணத்தைக் கூறுவதாகப் பாடப்பெற்றதாகும். இந்தப் பாடலில் கூறப் பெறும் திருமணமுறையைக் காண்போம்.
உழுந்துதலைப் பெய்த கொழுந்கனி மிதவை
பெருஞ்சோற் றமலை நிற்ப நிரைகால்
தண்பெரும் பந்தர்த் தருமணல் ஞெமரி
மனைவிளக் குறுத்து மாலை தொடரிக்
கனையிருள் அகன்று கவின் பெறு காலைக்
கோள்கால் நீங்கிய கொடுவெண் திங்கள்
கேடில் விழப்புகழ் நாடலை வந்தென
வுச்சிக் குடந்தர் புத்தகல் மண்டையர்
பொதுசெய் கம்பலை முதுசெம் பெண்டிர்
முன்னவும் பின்னவும் முறை முறை தரத்தரப்
புதல்வற் பயந்த திதலையவ் வயிற்று
வாலிழை மகளிர் நால்வர் கூடிக்
"கற்பினின் வாழாஅ நற்பல வுதவிப்
பெற்றோற் பெட்கும் பிணையை ஆகென
நீரொடு சொரிந்த ஈரிதழ் அலரி
பல்லிருங் கதுப்பின் நெல்லொடு தயங்க
வதுவை நன்மணம் கழிந்த பின்றைக்
கல்லென் சும்மையர் ஞெரேரெனப் புகுதந்து
"பேரில் கிழத்தி யாகென" தமர் தர
ஓரில் கூட்டிய வுடன்புணர் கங்குற்
கொடும்புறம் வளைஇக் கோடிக் கலிங்கத்
தொடுங்கினள் கிடந்த வோர்புறந் தமீஇ
முயங்கல் விருப்பொடு முகம்புதை திறப்ப
வஞ்சினள் உயிர்த்த காலை யாழநின்
நெஞ்சம் படர்ந்த தெஞ்சா துரையென
வின்னகை யிருக்கைப் பின்யான் வினவலிற்
செஞ்சூட் டொண்குழை வண்காது துயல்வர
அகமலி யுவகைய ளாகி முகனிகுத்
தொய்யென விறைஞ்சி யோளே மாவின்
மடங்கொண் மதைஇய நோக்கின்
ஒடுங்கீ தோதி மாஅ யோளே. (அகநானூறு பாடல் 86)
"எங்கள் திருமணநாளன்று உழுந்தம் பருப்புடன் கூட்டிச் சமைத்த, பக்குவமாகக் குழைந்த பொங்கலோடு, மலைபோல் குவிந்த பெருஞ் சோற்றினை உண்பவர்கள் கூட்டம் நிறைந்திருந்தது.
வரிசையாக கால்களை நட்டுக் குளிர்ந்த மணப் பந்தல் முழுதும் வெளியிலிருந்து கொண்டுவந்த வெண்மணல் பரப்பப் பட்டிருந்தது.
மனையில் விளக்கு ஏற்றி மலர் மாலைகளை பந்தல் முழுதும் நெருக்கமாகத் தொங்க விட்டு மிகஅழகாக அலங்கரித்துள்ளார்கள். திருமண வீட்டில் மனைவிளக்குகளை ஏற்றி வைத்து ஒளிபெறச் செய்துள்ளார்கள்.
புகழினையுடைய திங்களுடன் கூடிய உரோகிணி நன்னாள் குற்றமற்றதும் வாழ்விற்கு நல்லது பயக்கும் அடர்ந்த இருள் நீங்கி, விடியல் தொடங்கும் வனப்பு மிகு நேரத்தில் திருமண விழா தொடங்குகிறது.
தலையில் நன்நீர்க் குடத்தினைத் தாங்கியும், கையில் அகன்ற பாத்திரத்தை ஏந்திக் கொண்டும், திருமணத்தை செய்து வைக்கும், கலகலப்புடன் கூடிய முதிய மங்கல வாழ்வரசியர் நீர்க் குடங்களை முன்னேயும் பின்னேயும் முறைமுறையாகத் தந்திட மணமகளை நன் நீராட்டினர்.
நல்ல மக்களைப் பெற்று அடி வயிற்றில் வரி வரியாகத் தழும்புகள் கொண்ட மணிவயிறு வாய்ந்த மங்கல மகளிர் நால்வர் தூய ஆடைகளையும் அணிகளையும் அணிந்து கூடிநின்ற மணமகளிடம் 'உன்னை அடைந்த கணவனை விரும்பிக் கூடிக் "கற்பு நெறியின்றும் தவறாமல் நல்லறங்களைச் செய்து, கணவன் விரும்பத்தக்க மனைவியாhக அவனை வாழ்நாள் முழுதும் நன்கு பேணிக் காத்து வாழும் எண்ணத்தைக் கைக் கொண்டு வாழ்வாயாக!"
என்று நீருடன் குளிர்ந்த இதழ்கள் உள்ள பூக்களையும் புதிய நெல்லையும் தூவி வாழ்த்தியதால் மணமளின் அடர்த்தியான கரிய கூந்தலில் அவை தோற்றமளிக்க, திருமணம் இனிதே நிகழ்கிறது.
அதன்பின் ஆர்வத்துடனும், ஆரவாரத்துடனும் சூழ்ந்த உறவினர் 'இன்று முதல் நீயும் பெரிய மனைக் கிழத்தி ஆகிவிட்டாய்' என்று கேலி பேசி மணமகளுக்கு கோடியுடுத்தி மெல்லிய அலங்காரங்களைச் செய்து, வனப்புடன் கூடிய முதலிரவு அறைக்குள் உடன் கூடிய புணர்ச்சிக்குரிய அன்றிரவே அவளை அனுப்பி வைத்தனர். அவ்வறைக்குள் நுழையும் மணமகள் உடுத்திய புதிய புடவைக்குள் தன்னை ஒடுக்கிக் கொண்டு, தன் இனிய கணவன் இருக்கும் இடம் நோக்கிச் செல்கின்றாள்.
அப்போது அவள் புத்தாடையில் ஒடுங்கி முகம் புதைத்துக் கிடந்தாள். அவளைத் தழுவும் விருப்பத்தோடு முகத்தை மூடிய துணியைச் சற்றே விலக்க அவள் அதற்கு அஞ்சி பெருமூச்சு விட்டாள். நடுங்கி ஒடுங்கினாள். "ஏன் பயந்தனை, உன் மனதில் உள்ளதை உள்ளவாறு என்னிடம் கூறு'
என வினாவினேன்.
அப்போது மானைப்போல் மடமை கொண்டவளும், செருக்கினையுடைய நோக்கினையுடையவளும், குளிர்ந்த கூந்தலையுடையவளும், மாநிறத்தினை உடையவளுமாகிய மணமகள், அகம் மலர்ந்த மகிழ்ச்சியளாய் முகம் தாழ்த்தி என் காதலி மெலிந்த மடல் கொண்ட காதில் அணிந்திருந்த சிவந்த மணிகள் பதித்த அழகிய குழைகள் அசைய விரைந்து வந்து தனக்குரியவனை வணங்கினாள். ஆதலால் அவள் எக்காலத்தும் என்பால் அன்புடையவள். அதனை நீ அறியாய்" என்று தோழியிடம் கூறினான்.
(பதவுரை)
உழுந்து - பருப்பு
களிமிதவை - குழைதலையுடைய கும்மாயம்
கோள் - கெட்ட கிரகங்கள்
கால் - இடம், சகடம்
திங்களையுடைய நாள் - திருமண நாள்
பொதுசெய் கம்பலை - திருமணம். எல்லாரும் புகுதற்கு யோக்கிய மாதலால் முதுசெம் பெண்டிர் - அதனைச் செய்கிற ஆரவாத்தினையுடைய செவ்விப்
பெண்டிர்
முன்னவும் பின்னவும் - முற்படக் கொடுப்பனவும் பிற்படக் கொடுப்பனவும் முறை
முறையாகக் கொடுக்க
புதல்வர் பயந்த - பிள்ளைகளைப் பெற்ற மகளிர்
அலரி - பூ
வதுமை நன்மணம் - வதுவைத் திருமணம்
ஓரில் - சதுர்த்தி அறை
உடன்புணர்தல் - கூடப்புணர்கிற
நெஞ்சம் நினைந்தது எஞ்சாதுரை - மறையாதுரை
கொடும்புறம் - நாணத்தால் வளைந்த உடம்பு
சதுர்த்தியறை - நான்காம் நாட் பள்ளியறை
சங்ககாலத் தமிழரது திருமண நெறியை பாடலில் படம்பிடித்து வைத்த புலவர் நல்லாவூர் கிழார் அவர்களுக்கு நாம் நன்றி சொல்லக் கடமைப் பட்டுள்ளோம். அவரது சொல்லோவியத்தைப் படிக்கும்போது எமது முன்னோரது நாகரிகச் சிறப்பையும் பகுத்தறிவையும் எண்ணி மனம் பூரிப்படைகிறது.
புலவர் நல்லாவூர் கிழார் காதலால் பிணைக்கப்பட்ட தலைவன் - தலைவியது முதல் இரவை எப்படி மிக நாகரிகமாக, மிக நளினமாக தலைவன் கூற்றாகச் எடுத்துச் சொல்கிறார் என்பதும் எண்ணி மகிழத்தக்கது.
முன்னர் கூறியவாறு இந்த இரண்டு சங்க காலத் திருமணங்களிலும் இன்றைய
திருமணங்களில் உள்ள -
(1) பொருள் புரியாத வட மொழி மந்திரங்கள் இல்லை
(2) புரோகிதர் இல்லை.
(3) எரி ஓம்பல் இல்லை.
(4) தீவலம் இல்லை.
(5) அம்மி மிதித்தல் இல்லை.
(6) அருந்ததி காட்டல் இல்லை.
(7) கோத்திரம் கூறல் முதலியன இல்லை.
சங்ககாலத் திருமணங்களைப் பற்றிக் கூறுமிடத்துக் காலம் சென்ற வரலாற்றுப் பேராசிரியர் திரு. பி.டி. சீனிவாச அய்யங்கார் அவர்கள் "இப்பண்டைத் திருமண நிகழ்ச்சிகளில் எரிவளர்த்தல் இல்லை, தீவலம் இல்லை, இது முற்றும் தமிழர்க்கே உரிய திருமணம்" எனக் குறித்திருத்தல் மகிழத்தக்கது.
பழந்தமிழர் திருமண முறைப்பற்றி நமக்கு தாராளமான வரலாற்றுச் செய்திகள் இல்லை. அகநானூறு 86 ஆவது பாடலில் ஊரில் நடந்த திருமணம் பற்றிய செய்தி உள்ளது.
அதுபோல புறநானூற்றில் 77 ஆவது பாடல் மற்றும் 37 ஆம் பாடலிலும் அகநானூற்றின் 54-ஆவது பாடலிலும் மணவிழாவைபற்றி ஒரு சில கருத்துகள் கூறப்பட்டுள்ளன. தாலி கட்டுதல் போன்ற சடங்குகள் எல்லாம் பின்னால் வந்தவைகளாக இருக்கின்றன.
மணப்பந்தலிலே புது மணல் பரப்பப் பட்டிருந்தது, பந்தலில் மறை விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, காலை நேரம் மாசற்று இருந்தது, ஒருபுறம் உணவு குவியல் கிடந்தது, முதுபெண்டிர் உச்சியில் நீர்குடம் ஏந்தி நின்றனர், அவர்கள் முன்னவும், பின்னையும் நீர்க் குடங்கள் முறை முறையாகப் பல பிள்ளைகளைப் பெற்ற மகளிர் நால்வர் கூடி கற்பு நெறி என்றும் தவறாமல் நல்லறங்களை செய்து கணவன் விரும்பத்தக்க மனைவியாக வாழ்வாயாக என வாழ்த்தி மணமகளை நீராட்டினர். அந்த நீரில் நெல்லும், மலரும் கலந்திருந்தன.
இங்ஙனம் பெண்ணை நீராட்டும் சடங்கு நடைபெற்றது. இது நடைபெற்ற பிறகு மணமகளை அவளின் உறவினர் சிலர் விரைந்துவந்து பெரிய இல்லக்கிழத்தியாய் திகழ்வாயாக! என்று வாழ்த்தி என் கையில் ஒப்படைத்து அவளும், நானும் ஒருங்கு கலந்திருந்த இராப்பொழுது என்று அந்தப் பாடலிலே இருக்கின்றது.
ஆகவே குத்து விளக்கு வைப்பது, மணமக்கள் நெருப்பைச் சுற்றி வருவது, அம்மி மிதிப்பது, 'அருந்ததி ' என்ற இல்லாத நட்சத்திரத்தைப் பகலிலே காண முயற்சிப்பது, இதுபோன்ற கற்பனைகள் எல்லாம் பழைய திருமண முறையில் இருக்கவில்லை. அது மட்டுமல்ல திருமணத்தைப் பெண்களே செய்து வைத்தார்கள்.
குறுந்தொகை நிகழ்வு இருக்கிறதா? இங்கே கவிஞர் அவர்கள் அருமையாக சுட்டிக் காட்டினார்கள் 'ஞாயும், யாயும் யாராகியரோ' என்று.
அப்படி இருவர் உள்ளங்கள் இணைந்த ஒரு மணவிழாவாகத்தான் முதலில் நடந்து கொண்டிருந்தன. ஆனால், இன்றைக்கு தமிழர்களின் வாழ்வில், குறுந்தொகை நிகழ்வு இருக்கின்றதா? இதுபற்றிதான் இன்றைக்கு நாம் சிந்திக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கின்றோம்.
எனவே, மனப்பொருத்தம் என்கிற அடிப்படையிலே 'ஞாயும், யாயும் யாராகியரோ' என்ற முறையிலே ஒன்று சேர்ந்திருக்கின்றார்கள் என்று கவிஞர் அவர்கள் தெளிவாக எடுத்துச் சொன்னார்கள்.
தமிழ் நாட்டில், ஏன் பல இடங்களிலே திருமணம் எப்படி நடைபெறுகின்றது? குறுந்தொகைக்குப் பதவுரை பொழிப்புரை சொல்லிக் கொடுக்கிறவர் வீட்டில் கூட, இதைச் செரிமானம் செய்து கொள்கிறார்களா என்றால் இல்லை! தந்தை - மகனை கண்டிப்பார் 'அய்யோ இப்படி வேறு சாதியில் பெண்ணைப் பார்த்துவிட்டாயே உனக்காக பெரிய இடத்தில் அல்லவா பெண் பார்த்து வைத்திருந்தேன். பெருந்தொகை வரும் என்று கணக்குப்போட்டு வைத்திருந்தேன் வருந்தொகையும் போய்விட்டதே' என்று குறுந்தொகைப் பாடலை சொல்லிக் கொடுப்பவர் கேட்பார்.
நுழையக் கூடாத ஒரு தத்துவம் தமிழர் வாழ்விலே வரதட்சணை என்ற பெயராலே நுழைந்திருக்கின்றது. வரதட்சணை என்ற சொல்லே தமிழ்ச்சொல் அல்ல. வரனும் தமிழ் சொல் அல்ல, தட்சணையும் தமிழ் சொல் அல்ல, தமிழனுக்கு வரதட்சணை வாங்கி பழக்கமே கிடையாது.
மணமக்களுடைய அழைப்பிதழைப் பாருங்கள் மன்றல் அழைப்பு மடல் என்று தூய தமிழிலே, நல்ல தமிழிலே அழைப்பிதழ் அச்சடித்திருக்கின்றார்கள். இந்த உணர்வு வருகின்ற தலைமுறையினருக்கும் இருக்கவேண்டும் என்று சுட்டிக்காட்டியிருக் கின்றார்கள் எனக்கு முன்னாலே வாழ்த்துரை கூறிய அறிஞர் பெருமக்கள்.
பழைய திருமணத்திலே யாரோ ஒருவரிடம் கொடுத்து 'முகூர்த்த ஓலை' என்று எழுதச் சொல்வார்கள். இதில் முகூர்த்தம் என்பது தமிழ்ச்சொல் அல்ல. விவாஹ சுப முகூர்த்தம் என்று போட்டு கன்னிகாதானம் செய்விக்கப் பெரியோர்களால் நிச்சயித்தபடி என்று போட்டு, தாராமுகூர்த்தம் செய்விக்க என்று திருமண ஓலையில் போடுகின்றார்கள். இதிலே ஏதாவது ஒரு சொல் தமிழ்ச் சொல் உண்டா? இதற்குப் பொருள் தெரிந்து கொண்டு யாராவது எழுதியிருக்கின்றார்களா? இதை மட்டும் இந்த நேரத்திலே நான் சுட்டிக்காட்ட விழைகின்றேன்.
'கன்னிகா தானம்' என்று சொல்லுகின்றார்கள். கன்னி என்றால் பெண் தானம் என்றால் தர்மம். பெண்ணை வளர்த்துத் தருமமாகக் கொடுத்துவிடுகிறேன் என்று சொல்வதிருக்கிறதே அது தமிழர் பண்பாடு அல்ல, ஏன் மனித பண்பாடே அல்ல, காரணம் பெண்களை ஒரு பொருள் போலக் கருதிய அடிமை மனப்பான்மை இது. எப்படியோ, ஆரியப் பண்பாட்டின் மூலமாக உள்ளே நுழைந்ததன் மூலமாகத்தான் இப்படி ஏற்பட்டது.
பேனா என்னிடத்திலே இருக்கிறது, இதை ஒருவருக்குத் தானமாகக் கொடுத்தால், வாங்கியவர் இதை இன்னொருவருக்கு விற்கலாம் - கொடுக்கலாம் அல்லது உடைத்தும் போடலாம், நொறுக்கலாம் ஏன் என்று கேட்கக்கூடிய உரிமை எனக்குக் கிடையாது. இது பொருளுக்குப் பொருந்தும். ஆனால், பெண் ணுக்குப் பொருந்துமா? என்று கேட்டவர்தான் தலைவர் தந்தை பெரியார் அவர்கள். அதனுடைய விளைவு தான் மாறுபட்ட சுயமரியாதை சீர்த்திருத்த வாழ்க்கை இணை ஒப்பந்தம் ஆணுக்கு என்னென்ன உரிமைகள் உண்டோ அவ்வளவு உரிமைகளும் பெண்ணுக்கும் உண்டு.
இதை பார்த்துத்தான் நாங்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு இருக்கின்றோம்.
பாரதக் கதை தெரியாதவர்கள் இருக்க முடியாது. பாரதக் கதையில் தருமன் சூதாடினான் பஞ்ச பாண்டவர்கள் அய்ந்து பேரில் யோக்கிய மானவர் யார் என்று சொல்லும்பொழுது தர்மராசா என்றுதான் சொல்லுவார்கள்.
தருமன்தான் தன் மனைவி திரௌபதையை வைத்துச் சூதாடினான். அதுவும் தருமனுக்கு அய்ந்திலே ஒரு பங்குதான் சொந்தம். தருமன் சூதாட்டத்திலே தோற்கிறான். பெண்ணை ஒரு பொருளாக வைத்துத் தருமன் சூதாடினான்.
இந்தக் கருத்து நமது இனத்திற்கோ, பண்பாட்டிற்கோ, மனித சமுதாயத்திற்கோ ஒத்ததல்ல. இதில் தாரா முகூர்த்தம் என்று சொல்வது இன்னும் மோசமானது.
பெற்றோர், மணப் பெண்ணை மடியிலே உட்கார வைத்து கையிலே எள்ளும், தண்ணீரையும் விட்டுத் தாரை வார்த்துக் கொடுத்துவிட்டோம் என்று சொன்னால், அந்தப் பொருள் கைநழுவிப் போய் விட்டது என்று பொருள். ஆகவே தாரா முகூர்த்தம் அதுவும் தமிழ்ச் சொல் அல்ல, தமிழ்ப் பண்பாட்டிற்குரியது அல்ல ஏன் பண்பாட்டிற்கே உரியது அல்ல.
      nedukkalapoovan said:
    சபேசனை உசுப்பேத்தி விட்டால்.. இந்து சமயத்தை கடிக்கிறது தொடரும் என்று நினைச்சிட்டீங்கள் போல..! :rolleyes:
    "கைப்புள்ள அரிவாளோட வாறான்.. இன்று எத்தனை தலை உருளப் போகுதோ" என்று வடிவேலை.. பார்த்துச் சொல்லுற நகைச்சுவை போல இருக்குது.. உங்களின் வரிகைகளை வாசிக்கேக்க..! :wub:
    முதலில் திருமண வாழ்த்துக்கள் மணமக்களுக்கு உரித்தாகட்டும்.
    நீங்கள் சமஸ்கிருத/இந்து மத திருமணத்தை எதிர்த்து தமிழ்/இந்து திருமணத்தை நடத்தியிருக்கிறீர்கள்.அவ்வள
      தற்கால தமிழர் திருமண முறை பற்றி முதலாவது கட்டுரையில் பார்த்தோம்...
      சங்ககால தமிழர் திருமணம் முறை பற்றி இரண்டாவது கட்டுரையில் பார்த்தோம்...
      இறுதியாக "திராவிடர் புரட்சித் திருமணம்" (கவனியுங்கள் தமிழர் அல்ல.. திராவிடர்) பற்றி பார்ப்போம்...
      நடத்தும் முறை
      திராவிடர் புரட்சித் திருமணம் இந்நாளில் முன்னாளிற் போலின்றிப் பெருமக்களால் மிகுதியும் மெற்கொள்ளப் பட்டுவருகிறது. ஆங்காங்கு - அன்றன்று, திராவிடர் புரட்சித் திருமணங்கள். சில அல்ல, மிகப் பல! மணம் நடத்துவோர் சிற்றூராயினும் - தம் ஊரில் உள்ள வர்களைக் கொண்டே நடத்திக் கொள்வதால் செலவு குறையும். தலைவர்கட்கும் தொல்லை இராது.
      1. அழைப்பிதழால் அல்லது வேண்டுகோளால் மண வீட்டில் குழுமியோர் அவையத்தார் ஆவார்.
      2. இசை: திராவிட நாட்டுப் பண்.
      3. மணமக்கள் அவைக்கு வருதல்.
      4. முன்மொழிவோர் அவையில் எழுந்து, அவைத் தலைமை தாங்கி, இத்திருமணத்தை முடித்துத்தரும்படி இன்னாரை வேண்டிக்கொள்கிறேன், என்று முன் மொழிதல்.
      5. அவையத்தாரின் சார்பில் ஒருவர் அதை, நாங்கள் ஆதரிக்கிறோம், என்று வழிமொழிதல்.
      6. முன் மொழிந்தார், வழி மொழிந்தார் அவைத் தலைவரை அழைத்துவந்து சிறப்புறுத்தி இருக்கை காட்டுதல்.
      7. அவைத் தலைவர் முன்னுரை.
      8. திருமணம் நடத்துதல்:
      மணப்பெண், இன்னாரை நான் என் வாழ்க்கைத் துணைவராகக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்த ஒப்புகிறேன், என்று சொல்லல்.
      மணமகனும் அவ்வாறு சொல்லல்.
      அதன்மேல் இருவரும் மாலை மாற்றுதல்; கணையாழி மாற்றுதல். வாழ்க என முழங்குதல்.
      9. தலைவர் மற்றும் அறிஞர் மணமக்களை வாழ்த்துதல்.
      10.வரிசை:
      அவையத்தார்க்கு வெற்றிலை, பாக்கு முதலிய வழங்குதல்.
      இந்த நடைமுறைக்கு முதல்நாளே நீதிமன்றத்தில் மணமகன் மணமகள் மணப்பதிவு செய்து கொள்வ துண்டு. பிறகும் பதிவு அறிவிப்புச் செய்து கொள்ளலாம்.
      இக்கருத்தை வைத்தே சுருக்கமாகக் கவிதை நடையில் ஈண்டு எழுதியுள்ளேன். இங்கு காட்டிய திட்டம் பெரும் பாலும் நடைபெறுகின்றது என்பது தவிர, இப்படித்தான் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று கட்டுப்படுத்தியதாகாது. இதனிலும் சுருக்கமான முறையில் நடத்திக் கொள்ளலாம். ஆதலினால்தானே இது புரட்சித் திருமணம்? - பாரதிதாசன்
      1 அவையத்தார்
      அகவல்
      வருக வருகென மலர்க்கை கூப்பித்
      திருமண மக்கட்கு உரியோர் எதிர்கொளத்
      திராவிட நாட்டுப் பெருங்குடி மக்கள்
      அரிவைய ரோடுவந் தமர்ந்தனர் நிறையவே!
      குழலும் முழவும் பொழிந்த இன்னிசை
      மழையை நிறுத்திஓர் மறவன் எழுந்து,தேன்
      மழைபொழி வான்போல் மாத்தமிழ் சிறக்கத்
      திராவிட நாட்டுப்பண் பாடினான்;
      ஒருபெரு மகிழ்ச்சி நிலவிற்று அவையத்தே.
      மணமக்கள் வருகை
      மணமகள் தோழிமார் சூழவும், மணமகன்
      தோழர் சூழவும் தோன்றி அவைதொழுது
      யுஇருக்கரு என்று தோழர் இயம்ப
      இருக்கையில் இருவர் அமர்ந்தி ருந்தனர்.
      2. முன் மொழிதல்
      மன்னுசீர் மணப்பெண், மணமகன் சார்பில்
      முன்மொழிந் தார்ஓர் முத்தமிழ் அறிஞர்:
      புதிராவிடநாட்டுப் பெருங்குடி மக்களே,
      அருமைத் தோழியீர் தோழரே அறிஞரே,
      என்றன் வணக்கம் ஏற்றருள் வீர்கள்.
      இன்று நடைபெற இருக்கும் இத் திராவிடர்
      புரட்சித் திருமணப் பெருங்கூட் டத்திற்குத்
      தலைமை தாங்கவும் நிலைமை உயர
      மணமகள் மணமகன் வாழ்க்கை ஒப்பந்தம்
      நிறைவேற் றவும்பெரி யாரை
      முறையில் வேண்டினேன் முன்னுற வணங்கியே.
      வழி மொழிதல்
      அவையத் தாரின் சார்பிலோர் அறிஞர்,
      புமுன்மொழிந் தாரின் பொன்மொழி
      நன்றொப்பு கின்றோம்மு என்றார் இனிதே.
      வேண்டுகோள்
      முன்மொழிந் தாரும், வழிமொழிந் தாரும்
      பின்னர்அப் பெரியார் இருப்பிடம் நாடி,
      எழுந்தருள் கென்றே இருகை கூப்பி
      மொழிந்து சீர்செய்து முன்னுற அமைந்த
      இருக்கை காட்டத் தமிழ்ச்சொற்
      பெருக்கைப் பெரியார் தொடங்கினர் நன்றே:
      3 அவைத்தலைவர்
      சேர சோழ பாண்டியர் வழிவரு
      திராவிட நாட்டுப் பெருங்குடி மக்களே,
      அருமைத் தோழியீர் தோழரே அறிஞரே,
      தாங்கள் இட்ட பணியைத் தலைக்கணிந்து
      ஈங்குச் சிலசொல் இயம்பு கின்றேன்.
      ஆரியர் மிலேச்சர் ஆதலால், ஆரியத்து
      வேரினர் பார்ப்பனர் வேறி னத்தவர்
      ஆதலால், அவரின் வேத மந்திரம்
      தீது பயப்பன ஆதலால், திராவிடர்
      வாழு மாறு மனங்கொளார் என்பதும்,
      தாழ இன்னலே சூழுவார் என்பதும்,
      அன்றாட வாழ்வில் அறிந்தோம் ஆதலால்,
      நம்மொழி, நம்கலை, நம் ஒழுக்கம்
      நம்பேர் ஒட்பம் நடைமுறை மாய்க்கவே
      தம்மொழி தீயதம் தகையிலா முறைகளை
      மணமுதல், திராவிடர்வாழ்க்கை முறைகளில்
      இணைக்க அவர்கள் எண்ணினர் ஆதலால்
      ஆரியர் பார்ப்பனர் அடாமண முறையை
      வேரொடு சாய்க்க வேண்டும் அன்றோ?
      அமிழ்தைத் தமிழென்று பேசும் அழகிய
      தமிழ்மண வீட்டில் உமிழத் தக்க
      வடமொழிக் கூச்சலா? இன்ப வாழ்வு
      தொடங்கையில் நடுவிற் சுடு நெருப்பா?
      தாய்தந் தைமார் தவஞ்செய்து பெற்றனர்
      தூய்பெருங் கிளைஞர் சூழ்ந்திருக் கின்றனர்
      ஒருமனப் பட்ட திருமண மக்களைப்
      பெரிதின்பம் பெறுக பெறுக என்று
      வாய்க்கு மகிழ்வாய் வாழ்த்த இருக்கையில்
      ஏய்த்திங்கு வாழுமோர் நாய்க்கென்ன வேலை?
      ஊழி தொடங்கையில் ஒளிதொடங்கு மூவேந்து
      வாழையடி வாழையாய் வந்த திராவிடர்
      சூழ்ந்திங் கிருக்கையில் சூழ்ச்சி யன்றி
      ஏதுங்கெட்ட பார்ப்புக் கிங்கென்ன வேலை?
      நல்லறம் நாடும் நம்மண மக்கட்குக்
      கல்லான் கைப்படும் புல்லென் செய்யும்?
      மிஞ்சும் காதலர் மெய்யன் பிருக்கையில்
      கெஞ்சிப் பிழைப்போன் பஞ்சாங்க மேனோ?
      தீதிலா மிகப்பல திராவிட மறவர்
      ஆதர விருக்கையில், அறிவிலான் படைத்த
      சாணிமுண் டங்கள் சாய்ப்ப தென்ன?
      கீழ்நெறிச் சடங்குகள் கிழிப்ப தென்ன?
      மணத்தின் மறுநாள் மணப்பெண் ணாளைத்
      தண்கதிர்ச் செல்வன் புணரத் தருவதாம்!
      இரண்டாம் நாளில் இன்பச் செல்வியைக்
      கந்தரு வர்பால் கலப்புறச் செய்வதாம்!
      தீஎனும் தெய்வம் மூன்றாம் நாளில்
      தூயள்பால் இன்பம் துய்க்கச் செய்வதாம்!
      நாலாம் நாள்தான் மணமகன் புணர்வதாம்!
      திராவிட மக்களின் செவிஏற்கு மோஇதை?
      வைதிக மணத்தை மெய்என ஒப்பிடில்
      தமிழர் பண்பு தலைசா யாதோ?
      தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்
      பெய்யெனப் பெய்யும் மழைஎனப் பேசும்
      திருவள் ளுவனார் திருநெறி மாய்ப்பதோ?
      திராவிடர் புரட்சித் திருமணம்
      புரிந்தின் புறுக திருமண மக்களே!
      வாழ்க்கை ஒப்பந்தம்
      ப·றொடை வெண்பா
      திராவிட நாட்டுப் பெருங்குடி மக்கள்
      இருவர்தம் வாழ்க்கைஒப் பந்தம் இனிதாக -
      நீவிர் சான்றாக - நிகழ்த்துவிக் கின்றேன்நான்.
      "பாவையீரே!* உங்கள் பாங்கில் அமர்ந்துள்ள
      * பாவையீரே - மணமகளாரே.
      ஆடவர் தம்மை அறிவீரோ? அன்னாரைக்
      கூடிஉம் வாழ்க்கைத் துணையாகக் கொள்ள
      உறுதி உரைப்பீரோ?" என்று வினவ,
      உறுதி அவ்வாறே உரைத்தார் மகளாரும்.
      "தோழரே!* பாங்கிலுள்ள தோழியரைத் தேர்ந்தீரோ?
      * தோழரே - மணமகனாரே
      வாழுநாள் வாழ்க்கைத் துணையாகக் கொண்டீரோ?
      ஆயின் உறுதி அறிவிக்க!மு என்னவே,
      தூயர் அவ்வாறே உறுதியும் சொல்லிட
      வாழிய நீவிர்எனப் பெரியார் வாழ்த்தினார்!
      வாழிய என்றவையுள் மக்களெலாம் வாழ்த்தினார்!
      தாரொன்றைத் தாங்கித்தம் கொழுநர்க்கே சூட்ட
      நேரிழை யார்க்கும் நெடுந்தா ரவர்சூட்டக்
      கையிற் கணையாழி கட்டழகியார் கழற்றித்
      துய்யமண வாளரைத் தொட்டணிய, அன்னவரும்
      தம்ஆழி, மங்கையர்க்குத் தந்து மகிழ்ந்தமர்ந்தார்!
      செம்மைப் பெரியார் அறமொழிகள் செப்புகின்றார்:
      அற மொழிகள்
      "அன்பும் அறனும்
      உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை
      பண்பும் பயனும்
      அது" என்றார் வள்ளுவனார்.
      இல்வாழ்வில் அன்பும்
      அறமும் இருக்குமெனில்
      நல்லதன்மை நல்லபயன்
      நாளும் அடையுமன்றோ?
      "மனைத்தக்க மாண்புடையாள்
      ஆகித்தற் கொண்டான்
      வளத்தக்காள் வாழ்க்கைத்
      துணை" என்றார் வள்ளுவனார்!
      வாழ்க்கைத் துணைவி
      மனைக்குரிய மாண்புகொண்டு
      வாழ்வில் அவனின்
      வருவாய் அறிந்து
      செலவு செயல்வேண்டும்
      என்பது மன்றியும்,
      "தற்காத்துத் தற்கொண்டான்
      பேணித் தகைசான்ற
      சொற்காத்துச் சோர்விலாள்
      பெண்" என்று சொல்கின்றார்.
      தன்னையும் தக்கபடி
      காத்துக் கொளல்வேண்டும்
      தன்கொழுநன் தன்னையும்
      காத்திடல் வேண்டும்
      சீர்சால் திராவிடர்
      பண்பு சிதையாமல்
      நிற்பவளே பெண்ணாவாள்.
      "மங்கலம் என்ப
      மனைமாட்சி மற்றதன்
      நன்கலம் நன்மக்கட்
      பேறு" பெறுக.
      "வழங்குவ துள்வீழ்ந்தக்
      கண்ணும் பழங்குடி
      பண்பின் தலைப்பிரிதல்
      இல்"மற வாதீர்.
      "இளிவரின் வாழாத
      மானம் உடையார்
      ஒளிதொழு தேத்தும்
      உலகு" தெளிக.
      மணமகளாரே, மணமகனாரே
      இணைந்தின் புற்றுநன்
      மக்களை ஈன்று
      பெரும்புகழ் பெற்றுநீடூழி
      இருநிலத்து வாழ்கஇனிது.
      நன்றி கூறல்
      அறுசீர் விருத்தம்
      மணமக்கட் குரியார் ஆங்கு
      வாழ்த்தொலிக் கிடை எழுந்தே,
      "மணவிழாச் சிறக்க ஈண்டு
      வந்தார்க்கு நன்றி! இந்த
      மணஅவைத் தலைமை தாங்கி
      மணமுடித் தருள் புரிந்த
      உணர்வுடைப் பெரியார்க் கெங்கள்
      உளமார்ந்த நன்றி" என்றே
      கைகூப்பி, அங்கெ வர்க்கும்
      அடைகாயும் கடிது நல்கி
      வைகலின் இனிதின் உண்ண
      வருகென அழைப்பா ரானார்!
      பெய்கெனப் பெய்த இன்பப்
      பெருமழை இசையே யாக
      உய்கவே மணமக்கள் தாம்
      எனஎழும் உள்ளார் வாழ்த்தே.

      கணவன் மனைவி உறவு இல்லறம் காதல் சங்ககாலம் இலக்கியம்

      aathi tamil aathi1956@gmail.com

      ஏப். 13
      பெறுநர்: aathi1956

      குறுந்தொகை காட்டும் மனித உறவுகள்

      சங்க இலக்கியம் செந்தமிழின் செவ்வியல் இலக்கியம். ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஓராயிரம் பண்பாட்டுக் களஞ்சியங்களைத் தன்னகத்தே கொண்ட தன்னிகரற்ற இலக்கியம் சங்க இலக்கியம் அழகு நற்றிணையும், நல்ல குறுந்தொகையும், ஐவகை நிலம்காட்டிட்ட ஐங்குறுநூறும், பண்பாடு காட்டிடும் பதிற்றுப் பத்தும்,“ ஓங்கு பரிபாடலும், கற்றறிந்தார் போற்றும் கலித்தொகையும், உறவுகளின் உன்னதத்தை உலகுக்கு உணர்த்திய உன்னத இலக்கியங்கள்.
      சங்க இலக்கியத்தின் சிறிய சிட்டுத்தொகையாகத் திகழும் எட்டுத்தொகை நூலில் நான்கடிச்சிற்றெல்லையையும், எட்டிப் பேரெல்லையையும் உடைய நூல் குறுந்தொகை அகவற்பாக்களால் எழுதப்பட்ட அழகான இலக்கியம். அக்குறுந்தொகை எவ்வாறு உறவுகளைப் போற்றிப் பாதுகாத்தது என்பதை நாம் அறிதல் அவசியமாகிறது.
      உறவுகள் உன்னதமானவை, அன்பைப்போற்றுபவை, மனதை மாற்றுபவை, விரைவு கடாதலால் ஏற்படும் கணவன் மனைவி உறவு, இயற்கைப் புணர்ச்சியால் ஏற்படும் தலைவன் தலைவி காதல் உறவு, நட்பு கொள்வதால் ஏற்படும் தலைவி தோழி, தலைவன் பாங்கன் உறவு… யாவுமே இனிமையானவை.
      “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்“
      என்ற எல்லா ஊரையும் தன் ஊராகவும், எல்லா மக்களையும் தன் உறவினராகவும் சங்கஇலக்கியம் பேணியது.
       “அறிவை விரிவு செய்… அகண்டமாக்கு
      விசாலப் பார்வையால் விழுங்கு மக்களை
      மானிட சமுத்திரம் நானெனக்கூவு“
      என்று பாவேந்தர் பாடியதைப்போல அறிவை விரிவு செய்து அகண்டமாக்கு விசாலப்பார்வையால் மக்களை விழுங்கி மானுட சமுத்திரம் நானெனக் கூவும் வலிமை உறவுநிலைக்கே உண்டு.
      தலைவன் தலைவி மீது வைக்கக் கூடிய காதல் உறவைச் சங்க இலக்கியம் முழுக்கக் காணமுடிகிறது. தலைவன் திருமணம் புரியாமல் காலம் கடத்துகிறான். தோழிக்குச் சினம் வருகிறது. தலைவன் செவியில் படுமாறு அவனது நட்பைத் தோழி பழித்துரைக்கத் தலைவி அதை ஏற்க மறுக்கிறாள். “தலைவன் நட்பு உலகில் உள்ள அனைத்தையும் விட மிகச் சிறந்தது“ என்று எண்ணும்படியாக
      “நிலத்தினும் பெரிதே, வானினும் உயர்ந்தன்று
      நீரினும் ஆர் அளவின்றே சாரல்
      கருங்கோற் குறிஞ்சிப் பூக் கொண்டு
      பெருந்தேன் இழைக்கும் நாடனொடு நட்பே“
      எனும் தேவகுலத்தாரின் குறுந்தொகைப் பாடல் தலைவன் தன் மீது கொண்டிருக்கும் காதல், பூமியை விட அகலமானது, வானை விட உயர்ந்தது, கடலைக் காட்டிலும் ஆழமுடையது என உவமிக்கிறது.
      காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கி, அன்பால் கருத்தொருமித்த தலைவன் தன்னைப் பிரிவானோ என்று தலைவி வருந்தும்போது, தலைவன் உறவு நிலைகளைச் சொல்லி அவனை ஆற்றுப்படுத்துகிறான்.
      “யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ
      எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்
      யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்
      செம்புலப் பெயல்நீர் போல
      அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தனவே“
      என்னுடைய தாயும் நின்னுடைய தாயும் உறவினரா? என் தந்தையும் நின் தந்தையும் உறவினரா? இப்போது யானும் நீயும் ஒருவரை ஒருவர் எவ்வாறு முன்பு அறிந்தோம்? என்று உறவுகளை அடுக்கி வினவிய தலைவன், செம்மண் நிலத்தில் பெய்த மழைநீர், மண்ணின் நிறத்தை ஏற்று, அம்மண் தண்ணீரின் தண்மையை ஏற்று ஒன்றியபின் யாரால் பிரிக்க முடியும்? இதையே கவியரசு கண்ணதாசன்
      “நேற்று வரை நீ யாரோ? நான் யாரோ?
      இன்று முதல் நீ வேறோ? நான் வேறோ?“
      என வினவுகிறார்.
      காலத்தைவீணாக்குகிறான் தலைவன், தலைவியின் மனம் வருந்துகிறது.
      “யான்நோக்குங் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
      தான் நோக்கி மெல்ல நகும்.“
      இயல்புடைய தலைவி, “எதுவும் பயன்படாமல் போய்விடக்கூடாது“ என்ற கருத்திலே தலைவனோடு கொண்ட உறவு நிலையை அருமையான உவமைகளைச் சொல்லி வலியுறுத்துகிறான்.
      கன்றும் உண்ணாது கலத்தினும் படாது
      நல்லான் தீம்பால் நிலத்துக்காங்கு
      எனக்கும் ஆகாது என்னைக்கும் உதவாது
      பசலை உண்இயர் வேண்டும்
      திதிலை அல்குல் என் மாமைக் கவினே“
      என்று கன்றும் உண்ணாமல், கலத்தையும் நிறைக்காமல் வீணே தரையில் வழியும் பாலைப்போலே எனக்கும் உதவாமல், என் தலைவனுக்கும் உதவாமல் இளமை வீணாகிறது என்று தலைவி வருந்துவதைக் காண முடிகிறது.
      பதின்பருவத்தைக் கடந்து கொண்டிருக்கும் ஓர் இளைஞனுக்கு உளவியல் நோக்கில் தோழனால் பாங்கனால் அழகான, சரியான வழிகாட்டுதலைத் தர முடியும். வள்ளுவர் நெறியில் சொல்ல வேண்டுமானால்
      “உடுக்கை இழந்தவன் கைபோலே ஆங்கே
      இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு“ என்று கூறலாம்.
      “நட்பு என்பது நடிப்பல்ல, அது நாடித்துடிப்பு“ என்று தெளிவுபடுத்த முடிகிறது.
      தன்னை இடித்துக்கூறக்கூடிய பாங்கனின் அன்பு தலைவனை நெகிழ வைக்கிறது.
      “நான் தவறு செய்வதாக இடித்துரைக்கும் நண்பனே! நமது அருஞ்செயலாக என் காமநோயைத் தடுத்து நிறுத்தலைச் செய்வீராயின் மிக்க நன்று“.
      “இடிக்கும் கேளிர் நும் குறைஆக
      நிறுக்கலாற்றினோ நன்று மற்றில்ல
      ஞாயிறு காயும் வெவ்வரை மருங்கில்
      கைஇல் ஊமன் கண்ணில் காக்கும்
      வெண்ணெய் உணங்கல் போலப்
      பரந்தன்று இந்நோய் நோன்று கொளற்கு அரிதே“
      ஆம்! சூரியன் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. வெம்மையான பாறையில் வைக்கப்பட்ட வெண்ணெய் உருகியோடுகிறது. பாதுகாப்புக்கு நின்றிருந்த அவனுக்கோ கையில்லை. வாயோ பேச இயலாது. என்ன செய்ய முடியும்? அந்நிலையில் நான் இப்போது உள்ளேன் என்ன செய்ய முடியும்? என்று பாங்கனுக்குத் தலைவன் பதில் சொல்வதலிருந்து நண்பனிடம் கொண்ட பாசத்தை அறியமுடிகிறது.
      கம்பராமாயணத்தில் இதுபோன்ற உவமையைக் கம்பர் அற்புதமாகப் பயன்படுத்தி உள்ளார். மிதிலையிலே இராமனைக் கண்ட சீதை, அவர் தன் நாடு விட்டுச் சென்றதும் பிரிவுத்துயிர் ஆற்றமுடியாமல் விம்முகிறாள். தோழியரிடம் கூடச் சொல்ல முடியாத வாய்பேச இயலாதவள் போல் சீதை மாறினாள் என்று மிதிலைக் காட்சிப் படலத்தில் கம்பநாடர் காட்டுகிறார்.
      “நோமுறு நோய்நிலை நுவலகிற்றிலன்
      ஊமரின் மனத்திடை யுன்னி விம்மினாள்“
      மனப்போராட்டத்தை நீக்கும் உளவியல் மருத்துவராக நண்பரையும் தோழியையும் குறுந்தொகை காட்டுகிறது.
      தாய் முதலியவர்களால் காக்கப்படுகிறாள் தலைவி, தலைவனைப் பிரிந்த சோகம் தாங்க முடியாமல் தோழியிடம் மனம் வெதும்புகிறாள்.
      “பூ இடைப்படினும் யாண்டு கழிந்தன்ன
      நீர் உறை மகன்றிற் புணர்ச்சி போலப்
      பிரிவு அரிது ஆகிய தண்டாக் காமமொடு
      உடன்உயிர் போகுகதில்ல கடன் அறிந்து
      இருவேம் ஆகிய உலகத்து
      ஒருவேம் ஆகிய புன்மை நாம் உயற்கே“
      எனும் சிறைக்குடி ஆந்தையாரின் தோழி – தலைவியின் நெருக்கமான நட்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
      நீரிலே சோடியாக மகன்றில் பறவை பயணிக்கிறது. இடையில் சிறு பூ இடைப்படுகிறது. அந்த ஒரு வினாடிப் பிரிவு தாங்க முடியாமல் உடன் உயிர் போய்விட்டது என்று அஃறிணைப் பொருட்களைக் கொண்டு தோழியிடம் தலைவி ஆறுதல் அடைகிறாள்.
      சங்க இலக்கியத்தில் தோழியின் பாத்திரம் இன்றியமையாத இடம் பிடிக்கிறது. தலைவியின் உளவியலை நன்கறிந்த உளவியல் அறிஞராக, அவளது உளநோய் நீக்கும் மருத்துவராக, காதல் வயப்பட்ட நிலையில் அதை அறத்தொடு நின்று உரியவர்களுக்கு உரிய முறையில் தெரிவித்த! ஊரார் அலர் தூற்றும்போது அதைத் தலைவனிடம் தெரிவித்துத் திருமணத்திற்கு வழிப்படுத்துபவளாகப் பல்வேறு பரிமாணங்களில் தோழியைப் பார்க்க முடிகிறது.
      கடுந்தோட் கர வீரனாரின் குறுந்தொகைப் பாடலிலே, இரவிலே தலைவியைச் சந்திக்க வந்த தலைவனிடம் துணிச்சலாகத் தோழி மறுத்துப் பேசுகிறாள். கரிய கண்ணையும் தாவுதலையும் உடைய ஆண்குரங்கு இறந்து போக, அதன் பிரிவால் ஏற்படும் கைம்மைத் துன்பத்தை ஆற்றாத பெண் குரங்கு தன் குட்டியைத் தன் சுற்றத்தாரிடம் விட்டு விட்டு ஓங்கிய மலை மீதேறி உச்சியில் விழுந்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும். அத்தகைய சாரலையுடைய தலைவனே! நீ தலைவியைச் சந்திக்க நள்ளிரவில் வராதே! அப்படி வந்தால் “உனக்கு என்ன நடக்குமோ“ என்று எங்கள் நெஞ்சம் பதைபதைக்கும் என்று தோழி குறிப்பால் உரைக்கிறார்.
      “கருங்கண் தாக்கலைப் பெரும் பிறிது உற்றெனக்
      கைம்மை உய்யாக் காமர் மந்தி
      கல்லா வன் பறழ் கிளைமுதல் சேர்த்தி
      ஓங்குவரை அடுக்கத்துப் பாய்ந்து உயிர் செகுக்கும்
      சாரல் நாட நடு நாள் வாரல் வாழியோ
      வருந்துதும் யாமே“
      என்று வீரனார் அப்பாடலை அமைக்கிறார். தோழி தலைவியோடு மட்டும் அன்பு பாராட்டாமல், தலைவன் தவறு செய்யும்போது நயமாக இடித்துரைத்து அன்பு பாராட்டித் திகழ்ந்தான் என்று பார்க்க பவளாகவும் முடிகிறது.
      “தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிவை
      மேற்கொள்ளப் போகிறான்“
      என்ற செய்தி தலைவிக்கு இடியாய் இறங்குகிறது. தோழியிடம் வருந்தி அழுகிறாள். “உலகை இயல்பைக் கூறி தோழி தலைவியைத் தேற்றுகிறாள்.
      தலைவியே! தொழில்தான் ஆண்மக்களுக்கு உயிராகும். மனையில் உறையும் மகளிருக்குக் கணவன் மாரே உயிர், இதை நமக்குக் கூறியவரே தலைவன்தான் என்று ஆறுதல் கூறுகிறான்.
      “வினையே ஆடவர்க்கு உயிரே வாள் நுதல்
      மனைஉறை மகளிர்க்கு ஆடவர் உயிர் என
      அழா அல் தோழி! அழுங்குவர் செலவே“
      ஆம்! பாரதியின் வரிகளில் கூறவேண்டுமெனில்
      “உன் கண்ணில் நீர் வழிந்தால் கண்ணம்மா
      என் நெஞ்சில் உதிரம் கொட்டுதடி
      என் கண்ணின் பாவையன்றோ கண்ணம்மா
      என் உயிர் நின்னதன்றோ“
      என்று கூறலாம். கண்ணீரைத் துடைக்கக் கைகளிலிருந்தால் சோகம் கூடச் சுகமானது ஆறுதல் புலப்படுத்துகிறது.
      தலைவன் தலைவியோடு கொண்ட காதல் உறவினைப் “பயிலியது கெழீஇய நட்பு“ என்று குறுந்தொகை போற்றுகிறது. வன்மையைப் பண்படுத்துகிறது.
      “வெந்நீராயினும் செந்தீயை
      அணைக்கும் தப்பம் உடையது“
      என்கிறார் கபிலர்
      அன்பு, அறிவு, ஆற்றல், திரு, உரு முதலிய பண்புகளில் ஒன்றிய தலைவனும் தலைவியும் இணைந்து வாழும் இல்லறத்தின் மாட்சியைக் குறுந்தொகைப் போற்றிப் புகழ்கிறது.
      ஒரு பசுவினை மட்டுமே வளர்த்து அதனால் வரும் செல்வத்தைக் கொண்டு எளியவாழ்வு நடத்திய ஒருவன், தலைவியை மணந்தநாள் முதலாகப் பெருவாழ்வு பெற்று ஒவ்வொரு நாளும் விழாக்கோலம் பூண்ட வீட்டை உடையவனாகத் திகழ்ந்தான்“ என்று பெண்ணின் பெருமையைக் குறுந்தொகை பாடுகிறது.
      “ஓரான் வல்சிச் சீரில் வாழ்க்கை
      பெருநலக் குறுமகள் வந்தென
      இனவிழ வாயிற்றென்னும் இவ்வூரே“
      என்று குறுந்தொகை தெளிவுபடுத்துகிறது.
      காதல் வாழ்வில் மட்டுமல்லாமல் விருந்தினரைப் பேணுதலிலும் தம்பதியினர் சிறந்து விளங்கினர். நள்ளிரவில் விருந்தினர் வந்தாலும் உபசரிப்பர் என்பதை
      “நகைமுக விருந்தினன் வந்தெனப்
      பகைமுக ஊரின் துஞ்சலோ இலளே“
      என்று காட்டுகிறது.
      விருந்தினர் உண்டு எஞ்சிய உணவை இல்லறத்தார் உண்பதே சிறப்பாகும் என்று குறுந்தொகை விளக்குவதைக் காணமுடிகிறது.
      “பண்புடையார்ப் பட்டுண்டுலகு அது இன்றேல்
      மண்புக்கு மாய்வது மன்“
      கிடைத்தற்கரிய அமுதமே கிடைத்தாலும் தாமே உண்ணாமல் பிறர்க்குக் கொடுத்து உண்ணும் பண்புடையவர்களை இம்மண்ணில் இருப்பதால்தான் இப்பூமி நிலைத்து நிற்கிறது என்கிறது வள்ளுவம்.
      தலைவனோடு தலைவியும், தலைவியோடு தோழியும் மட்டும் உறவு கொள்ளாமல் சமுதாயத்தோடும் உறவு கொண்டதையும் விருந்தினரைப் பேனுவதையும் காண முடிகிறது.
      செவிலித்தாயும் நற்றாயும் ஒரு குழந்தையின் ஆளுமை வளர்ச்சிக்குப் பேருதவி செய்தனர். தலைவனும் தலைவியும் இல்லறம் நடத்தும் மனைக்குச் சென்றுவந்த செவிலித்தாய் நற்றாயிடம் தலைவியின் இல்லற மாண்பு குறித்துக் கூறினாள்.
      “முளிதயிர் பிசைந்த காந்தள் மெல்விரல்,
      கழுவுறு கலிங்கம் கழாஅது உடீ
      குவளை உண்கண் குய்ப்புகை கழுமத்
      தான் துழந்து அட்ட தீம்புளிப்பாகர்
      இனிது எனக் கணவன் உண்டலின்
      நுண்ணிதின் மகிழ்ந்தன்று ஒண்ணுதல் முகனே“
      எனும் கூடலூர்கிழார் பாடலில் தலைவியின் பொறுப்புணர்ச்சியைச் செவிலி கூற்றாகக் கூறுகிறார். முற்றிய கட்டித் தயிரைப் பிசைந்த காந்தள் மலரைப் போன்ற மெல்லிய விரலைத் துடைத்துக் கொண்டு ஆடையில் துடைத்துக் கொண்டு குவளைமலரைப் போன்ற மையுண்ட கண்களில் தாளிப்பினது புகை மணப்ப, தானே சமைத்த இனிய புளிப்பை உடைய குழம்பை தன் தலைவன் இனிதென்று உண்பதால் தலைவியின் முகம் நுண்ணியதாய் மலர்ந்தது என்கிறார் புலவர். செவிலித்தாய் நற்றாயிடம் கொண்டிருந்த உறவு இப்பாடலில் விளக்கப்படுகிறது